Verborgen gebreken (2004)

Alternatieve titel: Hidden flaws, Crying shame, A

Regie

Paula van der Oest

Scenario

Tamara Bos

Release

28 oktober 2004

Producent

Jacqueline de Goeij, Bob Last, Ruud van der Heyde

Studio

Filmprodukties De Luwte B.V.

Duur

103 minuten
Filminformatie

Verhaal

e zeventigjarige Agnes reist met de as van haar geliefde Robert naar hun vaste vakantiehuis op het Schotse eiland Mull. Onderweg klimmen twee weggelopen Nederlandse kinderen, het tienjarige meisje Chris en haar jongere broertje Tommie, stiekem in haar auto. De kinderen dreigen Agnes opnieuw weg te lopen als ze de politie belt. In het afgelegen huisje, prachtig gesitueerd aan een baai met uitzicht op zee, groeien de oude vrouw en de kinderen langzaam naar elkaar toe. Chris is zelfverzekerd en opvliegend, en domineert niet alleen haar jongere, eigenwijze broertje, maar ook de oude Agnes, die zich verliest in herinneringen aan Robert. Ondertussen moet Agnes de mensen het hoofd bieden die het huis van haar willen overnemen.

Cast

enny Orri (Agnes Stam), Priscilla Knetemann (Chris Jansen), Bram van den Hooven (Tommie Jansen), Hunter Bussemaker (Waldo Jansen), Monic Hendrickx (moeder Jansen), Gert Emmerechts, Sandra Voe, Glenn Morrison, Nicholas Rowe, Sean Scanlan, Eric van der Donk (Robert Stam), Evelien Rutgers, Matteo van der Grijn (Robert Stam, 22), Antje Boemans, Ryan Beekhuizen, Tjeerd Mischof, Sheona Meade, Micheal Tins

Ontstaan

Scenario: Tamara Bos, naar het gelijknamige boek van Renate Dorrestein uit 1996.

Deels Engels gesproken. Opnamen vanaf oktober 2003 op het eiland Mull,in Schotland en in Nederland.

Eerdere plannen om boeken van Renate Dorrestein te verfilmen, liepen vaak al in vroeg stadium vast. In eerste instantie ging het scenario vooral om het psychologisch drama, maar later heeft Bos zich meer het thrilleraspect geaccentueerd. Van de draaidagen op Mull werd een trailer gemaakt waarmee buitenlands geld moest worden geworven bovenop het budget van 1, 6 miljoen euro dat op dat moment beschikbaar was.

De opnamen van/in een Schots cottage zijn gemaakt in een Amsterdamse filmstudio. Het boek heeft een einde, maar voor de film werden een paar verschillende eindes gedraaid, omdat Van der Oest het idee had dat de film zich in de montagefase zelf gaat dicteren.

Renate Dorrestein toon zich enthousiast over Paula van der Oests verfilming van haar boek: 'Op de set liep ik als het ware mijn eigen boek binnen; de film klopt helemaal met het beeld wat ik zelf had! Ik vind het dan ook ontzettend leuk om mijn boek werkelijkheid te zien worden.'

De jonge Agnes wordt gespeeld door Antje, de dan zesjarige dochter van regisseur Paula van der Oest.

Pers

Oene Kummer in ‘PreView’ van oktober 2004: “(…) mooi, integer, maar ook vrij neerslachtig, met sterk spel van theaterveteraan Orri en schilderachtig camerawerk van Gouden Kalf-winnaar Bert Pot.”

Jos van der Burg in 'Het Parool' van 28 oktober 2004: "Haar zes bioscoopfilms behoren tot verschillende genres en lopen stilistisch sterk uiteen. Toch loopt er een rode draad door haar werk: alle films worden bevolkt door personages, die zich in een onverschillige, vaak vijandige omgeving bevinden. (...) Er valt veel goeds te melden over Verborgen gebreken. Een verrassing is Henny Orri, die in het verre verleden speelde in Bert Haanstra's Dokter Pulder zaait papavers en Vroeger kon je lachen. De actrice overtuigt als een krachtige, in zichzelf gekeerde vrouw, die verbitterd de wereld de rug toekeert. Ook de natuurlijk ogende kindacteurs leveren uitstekende prestaties. Het bewijst weer eens dat Van der Oest een goede acteursregisseur is. Een belangrijke bijdrage levert ook het Schotse landschap. De zware wolkenluchten en grauwe, verregende landschappen, die werden vastgelegd door cameraman Bert Pot, vormen een perfect decor voor het drama. Toch overtuigt Verborgen gebreken niet. Het probleem zit in het scenario van Tamara Bos, die met psychologische hinkstapsprongen door het verhaal dendert. We willen best geloven dat Agnes de kinderen meeneemt naar huis, maar het lukt ons niet om mee te gaan in de gewelddadige ontsporing die erop volgt. Van der Oest houdt, in haar eigen woorden, van 'verhevigd realisme'. Met het streven is niets mis, zolang we in haar films kunnen geloven. We moeten het idee krijgen dat ze zich in werkelijkheid kunnen voordoen. Zoals eerder bij Moonlight is dat bij Verborgen gebreken niet het geval. De film wordt dramatisch zo opgepompt - let ook op de muziek van Fons Merkies - dat hij zichzelf bijna opblaast. Wie vertelt Van der Oest dat soberheid dramatischer werkt dan een overkill aan emoties?"

Bas Blokker in 'NRC Handelsblad' van 27 oktober 2004: "Voor een film die zo nadrukkelijk over grote gevoelens gaat, is Verborgen gebreken uitermate koel. Misschien komt het juist wel door die grote, die heel grote gevoelens waarmee regisseur Paula van der Oest haar acteurs overlaadde. Dat je daar haast niet overheen kunt spelen, hoe je ook je best doet. Met de acteurs en hun spel is de voornaamste kwaliteit van Verborgen gebreken genoemd. (...) De 79-jarige Henny Orri is de oude Agnes, de twaalfjarige Priscilla Knetemann is Chrissy, Bram van den Hooven haar kleine broertje Tommy. Hun spel, en vooral hun samenspel is adembenemend. Je kunt zien met hoeveel zorg Henny Orri reageert op de uitbarstingen van haar jonge tegenspelers - precies zoals je van een oude vrouw zou hopen dat ze reageerde op kinderen die nog zoeken naar de juiste woorden en de juiste handelwijze. Priscilla Knetemann speelt Chrissy perfect: hard, teder, onzeker en zelfbewust tegelijk. In dat tere samenspel op een beperkte lokatie - in dit geval een schilderachtig huis aan een ruige Schotse baai - is de film en zijn de vormgeving en cinematografie (van Bert Pot) en de regie van Van der Oest op hun best. (...) Twee kleine kinderen die elkaar omhelzen op een strand bij zonsondergang en dan vinden dat je daar nog de aanzwellende akkoorden van componist Fons Merkies bij nodig hebt - dat is boter smeren op een boterham met chocopasta. (...) Een geladen geweer. Een verminking. Incest, nee driedubbele incest. Moord, nee driedubbele moord. Het psychologische spel, waar de acteurs toch driewerf tegen opgewassen blijken, krijgt door toevoeging van groeihormonen uit de schrijversvakschool een schematisch karakter. De spiegelingen - tot aan een glazen oog voor de vrouw en een ooglap voor de knuffelbeer toe - en de zorgvuldige plaatsing van motieven worden voor Van der Oest en scenarioschrijfster Tamara Bos gaandeweg belangrijker dan de psychologie van de personages. Natuurlijk huiveren we als een kind met een geweer speelt waarvan wij hebben begrepen dat het geladen is. Maar dat heeft verder met de personages niets te maken. (...)"

Remko Mewe in Biosmail van 28 oktober 2004: "Heeft de film te lijden onder een gebrek aan professionaliteit? Nee. (...) Zou het verhaal dan zo zwak zijn? Nee, ook niet (...) De meeste emoties en gedachtes blijven onuitgesproken. Laat van der Oest die over aan onze eigen verbeelding? Misschien. Maar door het uitblijven van reflectie worden de zwaarwichtige thema’s behoorlijk afgezwakt. De film gaat met een boog om de kern heen, en lijkt er geen uitspraak over te durven doen. Van der Oest mist de literaire capaciteiten van een schrijfster. Dorrestein kan haar personages tot leven roepen, van der Oest net niet."

Jan Pieter Ekker in 'de Volkskrant' van donderdag 28-10-2004: "(...) In Paula van der Oests verfilming van de bestseller van Renate Dorrestein uit 1996 gebeurt veel. (...) De twee vrouwen herkennen iets in elkaar, maar wat en vooral waarom, wordt slechts met horten en stoten duidelijk, in een film die voortdurend wisselt van stijl en perspectief. (...) Verborgen gebreken is een ambivalente film die doet denken aan Van der Oests thriller-sprookje Moonlight en haar speelfilmdebuut De nieuwe moeder: ondanks het goede spel blijven de aangestipte thema's - incest, schuldgevoel, verval en eenzaamheid - steken aan de oppervlakte."

Koen Kleijn in ‘Algemeen Dagblad’ van 28 oktober 2004: “(…) Verborgen Gebreken is wat verhaal, sfeer en intentie enigszins te vergelijken met De Tweeling: ook hier worden ongemakkelijke herinneringen en broeierige familiegeschiedenis van een oude dame gespiegeld in de hade feiten van het heden. (…) de rol van het meisje Chris, de katalysator van het drama, is matig bezet. De kleine Priscilla klampt zich vast aan haar houterige zinnen en haar nuffige manier van acteren. Het is mogelijk precies dat gebrek aan zelfvertrouwen dat verhindert dat Verborgen Gebreken uitgroeit tot iets werkelijks bijzonders.”

Belinda van de Graaf in ‘Trouw’ van 28 oktober 2004: “Innemend is het spel tussen Henny Orri en Priscilla Kneteman, tussen een oude, bekende theateractrice en een jong, onbekend talent. (…) net iets te veel filmische clichés.” Marieke Kremer in ‘Sp!ts’ van 28 oktober 2004: “(…) wie van de roman heeft genoten, zal de film waarschijnlijk ook goed vinden. Van der Oest volgt het verhaal van Dorrestein bijna tot in detail – alleen de grove scheldwoorden die Chrissie in het boek bezigt, zijn weggelaten. (…) Misschien had Van der Oest er goed aan gedaan het einde iets minder open te maken; de aftiteling komt nu wel erg uit de lucht vallen.Daarmee laat ze de kijker met een wat onbevredigd gevoel huiswaarts keren. En het acteren, vooral van de kinderen, is niet altijd even naturel. Maar dat is dan ook zo’n beetje het enige wat op de film is aan te merken. Als droevig stemmend drama staat Verborgen Gebreken als een huis.”

Jann Ruyters in ‘de Filmkrant’ van oktober 2004: “(…) Er gebeurt genoeg (een ongeluk, een moord, een glazen oog dat uit de oogkas valt), maar toch wordt de film een beetje saai op den duur. Misschien is het de stijl. Wat er gebeurt is hard, maar van der Oest filmt zacht. (…)”

Lycos Movieguide van donderdag 28 oktober 2004: "Het complexe verhaal van Renate Dorrestein komt volledig tot zijn recht in de kundige handen van scenarioschrijfster Tamara Bos en regisseur Paula van de Oest. De talentvolle regisseuse levert een prachtig gezinsdrama af, met sprekende en sterk uitgewerkte personages en schitterende, mystieke en mistige Schotse sfeerplaatjes. De grootste blikvanger is echter het acteerwerk. Vooral dat van uitblinker Henny Orri en de jonge, intens spelende Priscilla Knetemann. Samen zullen zij weinig ogen droog laten in de bioscoop! Aanrader: Zulke schitterende acteursfilms als Verborgen Gebreken komen niet vaak voorbij. De regie van Paula van der Oest is solide en bekwaam, maar het zijn vooral de acteerprestaties die van dit familiedrama een voltreffer maken!"

Filmuziek

Fons Merkies

Camera

Bert Pot

Montage

Sander Vos

ProdDesign

Ursula Cleary

Geluid

Jac Vleeshouwers

Distributeur

Independent Films

Bioszalen

10 bij première

Bezoekers

7.257

Kleur

Kleur

Co-productie

Nederlands-Schotse co-productie

Locaties

Nederland, Schotland (Mull)

Genre

Drama
Afbeeldingen