Dorst (2018)

Regie

Saskia Diesing, Esther Gerritsen

Scenario

Saskia Diesing, Esther Gerritsen

Release

15 maart 2018

Producent

Hanneke Niens, Hans de Wolf, Ellen Hoffmann

Studio

Key Film

Links

FT recensie | IMDB

Duur

95 minuten
Filminformatie

Verhaal

Coco (Elise van ’t Laar) heeft geen flauw idee wat ze met haar leven moet. Totdat haar moeder Elisabeth (Simone Kleinsma) ziek blijkt. Ze grijpt het nieuwe doel in haar leven met beide handen aan en trekt bij haar moeder in. Een zwartkomisch familiedrama over goede bedoelingen, idiote verwachtingen en de onvervulbare hunkering naar lotsverbondenheid.

Cast

Simone Kleinsma (Elisabeth), Elise van 't Laar (Coco), Leopold Witte (Hans), Stefan de Walle (Wilbert), Margôt Ros (Miriam), Patrick Stoof (kapper), René Groothof (Martin), Fabian Jansen (barman), Merijn de Jong, Guy Clemens (dokter), Ottolien Boeschoten (Marlies), Merijn de Jong, Sean Dahna, Jung Sun den Hollander, Bart Harder, Kiefer Zwart

Ontstaan

De opnames van DORST startten 14 augustus 2016 en vonden plaats in en rondom Amsterdam. Ook in Amstelveen bij kapsalon Nic Verweij aan de Rembrandtweg 653 is gefilmd.

DORST is gebaseerd op de gelijknamige prijzenwinnende roman van Esther Gerritsen (De Geus), die samen met Saskia Diesing het scenario schreef. De film wordt geproduceerd door KeyFilm producenten Hanneke Niens en Hans de Wolf (SOOF, NENA, VENTOUX, DE TWEELING). Hetzelfde team werd met Saskia Diesings regiedebuut NENA geselecteerd voor Generation 14+ op het internationaal filmfestival van Berlijn en won met de film twee Gouden Kalveren (Beste Regie, Beste Hoofdrolspeelster).

Nena ging over een vader en een dochter. Dorst gaat over een moeder en een dochter. Het lijkt haast een tweeluik. Coco, de dochter in Dorst, is net wat ouder dan Nena, maar moet ook zeker nog haar coming of age beleven.

Simone Kleinsma: “Toen ik het boek van Esther Gerritsen las, begreep ik wel dat men hier een filmscript in zag. Ondanks de serieuze verhaallijn tussen moeder en dochter zit er ook veel humor in. En die combinatie, dat is iets wat me aanspreekt. Ik vind het hartstikke spannend, een mooie uitdaging en tegelijkertijd een eer dat ik gevraagd ben voor deze rol.” Uit 'de Filmkrant' van maart 2018: "De film is gedraaid voor het #MeToo-tijdperk. Is er iets dat je nu anders zou hebben gedaan? "Nee, maar ik besef wel dat mensen nu bewuster kijken. Er is wel echt een dingetje met de leeftijd van de vriend van Coco, hij is ook een stuk ouder dan in de roman. Maar het klopt heel erg met hun personages. In bepaalde scènes is de verhouding dader- slachtoffer heel diffuus. Iedereen maakt misbruik van elkaar en tegelijker gaat het in deze film ook nog over goede bedoelingen. Daar mag je best even over nadenken.""

Op maandag 29 januari 2018 was de wereldpremière op International Film Festival Rotterdam (IFFR).

Kijkwijzer: 12 jaar (seks, grof taalgebruik).

Pers

Fritz de Jong in 'de Filmkrant' van maart 2018: Personages die tegen de camera praten. Het is een risicovol stijlmiddel. Toch zijn er genoeg films die er glansrijk mee wegkomen. (...) Ook Simone Kleinsma mag zich in Dorst meerdere keren rechtstreeks tot de camera richten. De musicaldiva weet op zich best te overtuigen als een terminale patiënt. Maar die terzijdes werken voor geen meter. Dat komt doordat zij protagonist noch verteller is. Haar personage, en dan vooral de ziekte van haar personage, is weinig meer dan een katalysator voor het drama dat draait om haar dochter. Kleinsma's onderonsjes maken een extreem gekunstelde indruk en bevestigen de stelling dat kletsen tegen de camera een risicovol stijlmiddel is. Het blijkt exemplarisch voor een film die nergens heldere keuzes maakt. Waardoor de acteurs in verschillende werelden lijken te bestaan. Tegenover Kleinsma's nuchtere kankerpatiënt verbleekt Elise van 't Laar als de emotioneel verwaarloosde dochter die haar oppervlakkigheid wil bestrijden door als mantelzorger bij haar zieke moeder in te trekken. Haar oudere minnaar Leopold Witte en haar vader Stefan de Walle acteren alsof ze uit de losse pols een improvisatieopdracht uitvoeren in het (overigens onvolprezen) tv-programma De vloer op. Margot Ros maakt van de stiefmoeder een (misplaatst) ongemakkelijk typetje uit Toren C, terwijl cabaretier Patrick Stoof een vermoeide kapperskarikatuur neerzet. Ergens ver weggestopt bevat de film de drama's van een ongeschikte moeder en haar al net zo ongeschikte dochter. Misschien dat deze drama's in het boek van Esther Gerritsen wel uit de verf kwamen. De verfilming blijft echter hangen in een wezenloze mix van net-niet-tragedie, net-niet-komedie en net-niet-absurdisme."

Mike Peek in 'Het Parool' van woensdag 14 maart 2018: "(...) Deze verfilming breekt her de vierde wand. "Ik ga dood", is haar eerste boodschap aan de kijker, gesproken vanuit de apotheek, gezeten voor een muur van medicijnen. Vergeleken bij de subtiele zinnetjes in het boek is dat een stilistisch paardenmiddel. Het voelt enorm gekunstelt, mede omdat Elisabeth de kijker nergens op betrapt. Ze voert ons informatie en creëert een samenzweerderig sfeertje terwijl de focus meer en meer naar dochter Coco verschuift. Een vreemde keuze. Er is meer mis met die scène. Nadat Elisabeth ons heeft verteld dat ze niet lang meer zal leven, horen we een jolig muziekje dat je eerder associeert met een romcom. (...) De apotheekscène maakt direct duidelijk dat het niet is gelukt die stijl [van het boek] te vertalen naar film. (...) Waar het boek één tragikomisch geheel is, doet de film vaak vervelend theatraal, klonterig en ironisch aan. Jammer, want als Kleinsma de vierde wand met rust laat, is ze behoorlijk overtuigend (...)"

Sabeth Snijders in 'NRC.next' van woensdag 14 maart 2018: "(...) een verwarrende combinatie van ondubbelzinnigheid en vaagheid. (...) Ook op andere manieren voelt het alsof DORST hinkt op twee gedachten. Zo wordt wat krampachtig op de lach gemikt met de slapstick-achtige nevenfiguren zoals Coco's oudere geliefde of haar tuttige stiefmoeder. (...) Dat DORST er niet in slaagt om helder te kiezen, is jammer. Er zat een prachtig portret in deze onsympathieke moeder en dochter die proberen om een modus vivendi te vinden in het zicht van de dood."

Kevin Toma in 'de Volkskrant' van donderdag 15 maart 2018: "(...) Zo wendt Elisabeth (Simone Kleinsma) zich steeds weer tot het bioscooppubliek, à la Frank Underwood in House of Cards. Het is een vorm van eenrichtingsverkeer, die Elisabeth nog eenzamer maakt, nu ze sinds haar scheiding van Wilbert (Stefan de Walle) alleen is gebleven en vrijwel geen contact heeft met dochter Coco (Elise van 't Laar). Verder voelen die momenten waarin ze tegen de camera praat te vaak als een gekunsteld surrogaat voor een voice-over. 'Ik weet nooit wat ik tegen haar moet zeggen', verzucht Elisabeth, wanneer ze dan toch met Coco heeft afgesproken. Uitleggerige woorden die Kleinsma, met haar ontroerend kalme, bedrieglijk gelaten vertolking, helemaal niet nodig heeft.Gelukkig houdt regisseur Saskia Diesing (Nena) de film verder juist subtiel en ambigu. Er zit veel scheef tussen Elisabeth en haar dochter; zie alleen al de griezelig cleane openingsbeelden, als de piepjonge Coco urenlang door Elisabeth wordt opgesloten. In het boek, door Diesing en Gerritsen tot scenario bewerkt, valt al snel een diagnose over Elisabeths gedrag: autisme, 'of op zijn minst asperger'. In de film wordt dat nergens expliciet gezegd. Ook de zielenroerselen van Coco worden hooguit aangestipt, zodat de toeschouwer genoeg ruimte krijgt om aan het interpreteren te slaan. Is het uit wraakzucht, genoegdoening of het gemis van een gezonde moeder-dochter-relatie dat ze bij Elisabeth intrekt? Wat zoekt zij als 23-jarige bij vijftiger Hans (Leopold Witte), die ze plompverloren versiert in de wasserette? Teder, schurend én grappig is die versierscène, waarin als climax de ruit van de wasserette verandert in een aquarium vol vissen. Een dubbele verwijzing is dat: naar het twijfelachtige koosnaampje 'Vis' dat Elisabeth voor Coco heeft, en naar de keer dat Coco als kind door de ruit van de woonkamer rende. Toch blijft de scène verfijnd, zonder een al te eenduidige betekenis. Elise van 't Laar is sterk, als jonge vrouw die probeert haar leven op orde te krijgen en intussen snakt naar liefde en erkenning, zonder te weten waar ze die zoeken moet. Dat is ook weer een interpretatie, natuurlijk, die minder stut op Gerritsens wrang-grappige dialogen dan op de precieze dosering waarmee Van 't Laar Coco nu eens venijn meegeeft, en dan weer iets gehavends, teers of vernielzuchtigs. Zij en Kleinsma vormen samen de indrukwekkende spil van dit doorvoelde drama, dat even tragisch en zwartkomisch als benauwend durft te zijn."

Tisha Eetgerink in 'de Telegraaf' van donderdag 15 maart 2018: "(...) De hoofdpersonen hunkeren naar liefde en erkenning, maar lijken niet in staat erom te vragen óf het te ontvangen als het wordt aangeboden. (...) mooie rol van Simone, niet eerder zo serieus (...) Elise van 't Laar schittert als dochter Coco die zich vrolijke en stoer voordoet, maar huilt vanbinnen. (...) mooie maar ook verdrietige familiedrama waar verwachtingen en goede bedoelingen de kijker meer opleveren dan de hoofdpersonen."

Filmuziek

Paul Eisenach

Titelnummer

Heartbreak / Simone Kleinsma

Camera

Aage Hollander

Montage

Axel Skovdal Roelofs

ProdDesign

Diana van de Vossenberg

Kostuums

Manon Blom

Grime

Trudy Buren

Distributeur

September Film

Bioszalen

26 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer