Leven is vurrukkulluk, Het (2018)

Regie

Frans Weisz

Scenario

Theo Nijland

Release

25 januari 2018

Producent

Matthijs van Heijningen, Guurtje Buddenberg

Links

FT recensie | IMDB

Duur

94 minuten
Filminformatie

Verhaal

Tijdens een heerlijke lentedag zien we twee beste vrienden, Mees (Reinout Scholten van Aschat) en Boelie (Géza Weisz) samen in het Vondelpark. Wat een normale dag lijkt te worden, verandert wanneer ze de jonge en knappe Panda (Romy Louise Lauwers) ontmoeten. Waar de hitte in het Vondelpark lijkt te stijgen, ontbreekt deze bij het lang getrouwde stel Etta en Ernst-Jan. Ernst-Jan verdenkt Etta van overspel en heeft zo zijn eigen ideeën over hoe hij haar moet betrappen. In het laatste liefdesverhaal ontmoeten we Rosa en Kees, oude geliefden, wiens paden na decennia onverwacht weer kruisen. Voorzichtig als een mooie Amsterdamse lentedag lijkt hun liefde opnieuw op te bloeien.

Cast

Géza Weisz (Boelie), Reinout Scholten van Aschat (Mees), Romy Louise Lauwers (Panda), Anniek Pheifer (Etta), Teun Kuilboer (Ernst-Jan), Willeke van Ammelrooy (Rosa Overbeek), Stefan de Walle (Kees Bakels), Tine Joustra (moeder van Mees), Nick Golterman (Wim), Jim Deddes (Flip), Miguel Martins, Elsie de Brauw (moeder van Boelie), Derron Lurvink (student), Hugo Haenen (vader van Mees), July Janssen, Mike Ho Sam Sooi (bas-speler), Jelland Sprang, Remco Campert (Boelie, 80), Bart Rijnink, Iwan Walhain, Tim Coorn, Map Nihom (Boelie's vader)

Ontstaan

Scenario: Theo Nijland, naar het succesvolle boek van Remco Campert.

De opnames startten eind april 2017.

Het scenario is geschreven door Theo Nijland, die ook de soundtrack componeert. Nijland werkte eerder wel als componist al samen met Frans Weisz. Hij schreef de muziek voor zijn films Op Afbetaling, Hoogste Tijd en Happy End. Het is voor de eerste maal in achttien jaar dat Nijland een filmscenario voor zijn rekening neemt. In 1998 schreef hij ook het script van de verfilming Ivoren Wachters van Simon Vestdijk.

Frans Weisz had al sinds 1961, toen de beroemde roman verscheen, plannen om Het leven is vurrukkulluk te verfilmen. Schrijver Remco Campert stelde eerder in spanning te wachten op de verfilming en de makers geen restricties op te leggen. "Remco heeft altijd gewild dat Frans het boek zou verfilmen. Ze hebben vroeger ook al samen aan een scenario gewerkt", aldus een woordvoerder van de producent.

Opgenomen in Amsterdam (onder andere Vondelstraat en Vondelpark).

Facts

Het is de eerste keer dat de 78-jarige regisseur samenwerkt met zijn zoon Géza.

Pers

Hugo Emmerzael in 'de Filmkrant' van februari 2018: "(...) Wanneer het beeld in de opening van Het leven is vurrukkulluk van zwart-wit in kleur overgaat, is het alsof de jaren zestig in een waas voorbij zijn gesjeesd en alleen de hoofd­personages erin zijn blijven hangen. (...) De jaren zestig liggen al ver achter ons (en achter Weisz) dus jeugdig kan je deze film moeilijk noemen. Weisz' verfilming van Het leven is vurrukkulluk is eerder een nostalgische terugblik op wat het betekende om jong te zijn in de jaren zestig: creatieve spontaniteit, de romantiek van een onzekere toekomst en de belofte van vrije seks en drugs. Het scenario van Theo Nijland is trouw aan de raamvertelling van Campert, maar stopt dat verhaal in een hedendaagse omgeving, wat het dromerige gevoel geeft van een film die slingert tussen heden en verleden. Maar al dat geschommel maakt van Het leven is vurrukkulluk een wat ongemakkelijke kijkervaring. Deze film is zo bezig met vroeger dat hij niet kijkt naar wat er tegenwoordig voor jeugdige vernieuwing voor het oprapen ligt. Nergens zien we wat een nieuwe generatie creatievelingen drijft, nergens worden margefiguren uit onze hedendaagse samenleving serieus genomen. In een shot grissen de eerdergenoemde gothics de menukaart van het tafeltje van Mees weg, wat komisch bedoeld moet zijn, maar eerder minachtend overkomt. Alsof deze jongens beter dan gothics zijn. Eenzelfde soort representatie is voor de vrouwen weggelegd die om Mees en Boelie cirkelen: depressieve moeders, seksbeluste echtgenotes en ongewoon naïeve meisjes in de categorie 'born sexy yesterday'. Dat zij zo onderdanig zijn blijven hangen in jarenzestigclichés doet vermoeden dat deze nostalgische droom er alleen één van schrijver en filmmaker is. Dat is het La La Land waar de jeugd van tegenwoordig juist van weg probeert te sturen."

Mike Peek in 'Het Parool' van woensdag 24 januari 2018: "(...) Ze verzinnen nummers voor de musical die ze aan het schrijven zijn en voeren die direct uit in het Vondelpark. Het trio kuiert wat, bekommert zich nergens om en brengt en passant ook nog twee oude geliefden bij elkaar. Heerlijke zonnige scènes zijn het, waar de levenslust van afspat en die het prima stellen zonder al te sturende plot. De dialogen doen wel wat oubollig aan, maar dat is eerder lief dan storend. Als Mees, Boelie en Panda uit elkaar worden gehaald, begint de film echter te haperen. De relatieperikelen van het uitgebluste stel Etta en Ernst-Jan zijn veel minder bijzonder en het duurt ­behoorlijk lang voor Weisz de energie van het begin terugvindt."

Eric le Duc in 'de Telegraaf' van donderdag 25 januari 2018: "(...) "Met sfeervolle zwart-witscènes uit de jaren zestig en de voice-over van Remco Campert zelf, trapt Het leven is vurrukkulluk veelbelovend af. Maar als na de begintitels het verhaal overspringt naar het heden (in kleur), wordt duidelijk dat de lyriek van Campert zich moeilijk laat verfilmen. (...) Maar het verhaal zelf verzandt al snel in een nostalgische, maar saaie en onsamenhangende ode, mede doordat de regisseur zijn sixtiesjeugd laat acteren in een hedendaagse setting vol smartphones, laptops en segways. Daarmee knuffelt Weisz ongewild zijn droomproject dood."

Ronald Rovers in 'Trouw' van donderdag 25 januari 2018: "(...) De volharding om de film na al die tijd toch te maken, zegt iets over zijn (Weisz, red.) voorliefde voor het boek. Maar het verklaart misschien ook de nostalgie die als een verstikkende deken over de film ligt, waardoor het verhaal nergens tot leven komt en gaat sprankelen. (...) Ooit was het een goed idee om het Vondelpark neer te zetten als een aards paradijs of een tuin der lusten. Maar nu niet meer. Er is te veel gebeurd, we hebben te veel gezien. Als kijkers kunnen we niet meer terug naar de onschuld die Weisz hier bezingt. Het is tragisch, maar het is waar."

Pauline Kleijer in 'de Volkskrant' van 25 januari 2018: "(...) Weisz is een verhalenverteller en acteursregisseur, geen filmvernieuwer. De nadruk in deze zomerse vertelling ligt op vriendschap, vrijheidsdrang, liefde, creativiteit en de band tussen verschillende generaties. Ouders spelen een veel belangrijker rol in de film dan in het boek. Dat voegt een laag toe en laat zien dat jong-zijn altijd veel te kort duurt; voor je het weet, kijk je terug op een jeugd die misplaatst zou zijn in het heden, hoe vers hij ook in het geheugen ligt. Een beetje zoals Boelie en Mees, dwalend door moderne straten met een hoofd vol jarenzestigidealen. Andere ingrepen overtuigen minder. Het is een trieste zaak dat Panda (Romy Louise Lauwers), in het boek behoorlijk welbespraakt, in de film zo weinig te melden heeft. Ze blijft een oppervlakkig fantasiemeisje, achternagelopen door de jongens. Een ergerlijk oubollige benadering van een vrouwelijk personage, zelfs gezien de nostalgische context. Ook de musicalelementen en de verwijzingen naar Kees de Jongen (het boek van Theo Thijssen uit 1923), explicieter dan bij Campert, doen de film meer kwaad dan goed. Zo komt Het leven is vurrukkulluk nooit helemaal los van de grond, terwijl dat toch het doel lijkt van de makers: de kijker even optillen, een bevrijdende blik gunnen van bovenaf, op al dat gekrioel en geploeter daar beneden. Af en toe lukt dat, in een film waar onmiskenbaar met veel liefde aan is gewerkt."

Filmuziek

Theo Nijland

Camera

Goert Giltay

Montage

Erik Disselhoff

ProdDesign

Vincent de Pater

Kostuums

Manon Blom

Grime

Marly van de Wardt

Distributeur

Just Bridge

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer