Taal is zeg maar echt mijn ding (2018)

Regie

Barbara Bredero

Scenario

Tijs van Marle

Release

18 januari 2018

Producent

Paul Voorthuysen

Links

FT recensie | IMDB

Duur

92 minuten
Filminformatie

Verhaal

De onhandige Anne (Fockeline Ouwerkerk) heeft een passie voor taal. Stopwoorden, verbasteringen, verkeerde aanhalingstekens, scheldwoorden en aparte babynamen. Ze kan zich er enorm mee vermaken, het verbaast haar én ze heeft er een mening over! Bij het glossy tijdschrift waar ze werkt, mag ze echter alleen maar over zomermode en quinoa salades schrijven. Gelukkig kan ze haar frustratie daarover goed delen met haar collega en beste vriend Timo (Egbert-Jan Weeber). Als ze uiteindelijk ook nog voor haar vader (Peter Faber) moet zorgen, besluit Anne dat ze het helemaal anders wil; een baan met meer diepgang, weg uit de dagelijkse sleur en de liefde van haar leven vinden. Net als ze ontslag wil nemen, wordt ze gekoppeld aan de charmante, maar gladde fotograaf Rick (Tarikh Janssen) en ze besluit nog even te blijven. Een beslissing die voor vuurwerk zorgt, maar of ze er echt gelukkig van wordt?

Cast

Fockeline Ouwerkerk (Anne), Egbert-Jan Weeber (Timo), Peter Faber (Werner), Tarikh Janssen (Rick), Annet Malherbe (Paula), Lineke Rijkxman (Layla), Tim Haars (kok), Huub Smit (wegwerker), Nick Vorsselman (jongen in metro), Catalijn Willemsen (vrouw metro), Tina de Bruin (Evelien), Yannick van de Velde (belegger), Ali Ben Horsting (Peter), Bilal Wahib, Fajah Lourens, Rick Paul van Mulligen, Iliass Ojja, Derron Lurvink, Jip Smit, Martijn Hillenius, Jan Willem Hofma, Jasper van Beusekom, Tomas Delena, Urmie Plein, Gürkan Küçüksentürk, Joenoes Polnaija, Rogier in 't Hout, Ernst ter Linden, Rebecca Bakker

Ontstaan

Scenario: Tijs van Marle, geïnspireerd op de gelijknamige bestseller van Paulien Cornelisse.

Facts

De poster is gekopieerd van de Bridget Jonesposters qua close-up van de hoofdpersoon en de kleurstelling van het affiche.

Pers

Mariska Graveland in 'de Filmkrant' van januari 2018: "(...) De grootste attractie van de romantische komedie Taal is zeg maar echt mijn ding is dan ook dat de hoofdpersoon, de Bridget Jones-achtige glossy-medewerker Anne (Fockeline Ouwerkerk), die een scherp oor heeft voor alle verbale nonsens die we de hele dag uitzenden. (...) Een tweede verhaallijn in de film is de band met haar vader (Peter Faber), die aan het dementeren is. Hij verzamelt bingo-plaatjes waarmee kinderen vroeger leerden lezen. Des te verdrietiger is het dat hij de woorden soms niet meer kan vinden. Dat levert ontroerende scènes op die de film gewicht geven. Dat wordt weer tenietgedaan door de derde verhaallijn, gevuld met de gebruikelijke romantische ingrediënten. Anne valt voor een macho-collega bij een mannenblad die, zo kan iedereen zien, totaal niet bij haar past. Dat zou grappig moeten zijn maar hun 'verliefdheid' voelt vooral heel nep en gescript, terwijl de rest van de film wel een fijne toon aanslaat. Op aanstellerige wijze past Anne zich aan zijn smaak aan. Dat kan niet goed gaan natuurlijk, is de moraal, maar ondertussen zendt de film wel een dubbele boodschap uit. Want om gezien te worden moet ze zich wel leuk aankleden — terwijl ze zelf zo'n gruwelijke hekel heeft aan haar glossy waarin lezers worden gewaarschuwd voor stijlblunders en 'fruitig' het maandthema is. De satire op de modebladen hinkt dan ook op twee gedachtes: zelfs kritische vrouwen zoals zij vallen ten prooi aan het idee dat je je voor een man leuker moet voordoen dan je bent, omdat je anders niet wordt opgemerkt. Een film die zo scherp de standaarduitdrukkingen en overdrijvingen van de taal op de hak neemt, had ook best de romantische clichés mogen opfrissen."

Berend Jan Bockting in 'de Volkskrant' van 18 januari 2018: "(...) Het moet een flinke klus zijn geweest om de succesvolle columnbundel (meer dan een half miljoen stuks verkocht) van Paulien Cornelisse over modern taalgebruik in een behapbare filmvorm te gieten. Scenarist Tijs van Marle en regisseur Barbara Bredero bedachten een charmante, licht neurotische journalist (een innemende Fockeline Ouwerkerk) van midden dertig, vrijgezel uiteraard en tegen haar zin werkzaam voor een oppervlakkig vrouwentijdschrift, om de korte observaties van Cornelisse over te brengen. De film bijt zichzelf in de staart: het uitgangspunt, de taalbeleving van Anne, gaat tegen de film werken Slim, hoe de makers Anne willekeurige mensen laten afluisteren op straat, waarna ze de voice-over volkletst met charmante taalfilosofietjes. Voor de verandering is gefilmd op fotogenieke plekken in onontgonnen Rotterdam in plaats van in de filmisch platgetreden hoofdstad. Aangenaam ook: de film krijgt van deze aanpak, vooral in het begin, iets ongedwongen fladderigs. De plot bewandelt bekender terrein. De oplettende kijker ziet vermoedelijk direct hoe goed Anne bij haar lieve collega Timo (Egbert-Jan Weeber) past, maar voor ze zich daar ook van bewust is moet ze eerst op een spannend persreisje met de gladde charmeur Rick (Tarikh Janssen), die haar het wauw-gevoel bezorgt. Want Rick is niet leuk, denkt ze, maar leuk-leuk. Taal is zeg maar echt mijn ding blijkt dan toch vooral een vlakke romkom: de nadruk van bijna alle dialogen ligt op de woorden, niet op de betekenis. Er is geen enkele ruimte voor spontaniteit. Hierdoor bijt de film zichzelf in de staart: het uitgangspunt, de taalbeleving van Anne, gaat tegen de film werken. Zachtmoedig doch weinig subtiel is het zijpaadje waarin Annes vader (Peter Faber) eerste tekenen van dementie vertoont. Terwijl ze een potje Scrabble spelen klinkt Spinvis' Voor ik vergeet. Dat klonk op papier ongetwijfeld mooi, maar in de film is het veel te veel. Zelfs de taalobservaties verliezen snel hun scherpte. In haar hoofdstuk over vervliegende en blijvende modewoordjes schrijft Cornelisse dat het bijvoorbeeld niet meer kan om een zin te eindigen met een grappig bedoeld 'punt nl'. Voor de duidelijkheid: de bundel van Cornelisse verscheen in 2009. Bijna een decennium later mag een personage in de film precies dát achter zijn zinnen plakken. 'Misschien is het wauw-gevoel wel kut-kut en moet ik accepteren dat dingen tegelijk leuk-leuk en kut-kut kunnen zijn', zegt Anne op een gegeven moment. Zo kan Paulien Cornelisse het nooit hebben bedoeld."

Fabian Melchers op Telegraaf.nl op 17 januari 2018: "(...) De uiteenlopende mensen die Anne tegenkomt, bieden gelegenheid om vermakelijke vraagtekens te zetten bij de onhandige en vaak verwarrende manier waarop mensen zich uitdrukken. Geestig hoe modern taalgebruik en hipstercultuur worden uitgeplozen, maar intussen leunt Taal is zeg maar echt mijn ding ook veel op stereotypes die oprecht drama in de weg staan. Aangevoerd door de aanstekelijk vrolijke Fockeline Ouwerkerk, is deze romkom dus vooral leuk in de gevatte voetnoten die bij het dagelijks leven worden geplaatst."

Ab Zagt in 'AD' van 18 januari 2018: "(...) Het scenario is flinterdun en zit vol met clichés. Vooral het homopaar dat een kind adopteert en daar nogal paniekerig mee omgaat, wordt tenenkrommend neergezet. Deze film is zeg maar niet echt mijn ding."

Sabeth Snijders op NRC.nl op 17 januari 2018: "(...) Het lijkt alsof de makers niet goed wisten wat ze wilden: een geestige komedie maken over taalgebruik, een romkom óf een film over hoe erg het is als je je taalvermogen verliest (zoals Annes dementerende vader). Die laatste verhaallijn zit ook, iets te weinig uitgewerkt, door het geheel geweven. Het resultaat is een mix van overdreven typetjes met veel stopwoordjes en een hoofdpersoon en love interest die vrij nietszeggend lijken naast zoveel gekte. Weinig wow-factor dus."

Casting

Leonie Luttik

Filmuziek

Matthijs Kieboom

Camera

Coen Stroeve

Montage

Michiel Boesveldt

ProdDesign

Harry Ammerlaan

Kostuums

Margriet Procee

Grime

Pur Thys

Distributeur

Entertainment One Benelux

Bioszalen

100 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer