Tulipani (2017)

Alternatieve titel: Tulips. love, honour and a bike

Regie

Mike van Diem

Scenario

Peter van Wijk, Mike van Diem

Release

21 september 2017

Producent

Hans de Weers, Elwin Looije

Studio

Fatt productions

Links

FT recensie | IMDB

Duur

90 minuten
Filminformatie

Verhaal

TULIPANI is een sprookjesachtige tragikomedie over een romantische Zeeuwse boer (Gijs Naber) die na de watersnoodramp in 1953 nooit meer natte voeten wil en naar het zuiden van Italië fietst. Aan de rand van een klein dorpje weet hij op miraculeuze wijze tulpen te kweken en groeit hij uit tot een levende legende. Dertig jaar later probeert een Italiaanse politie-inspecteur (Giancarlo Giannini) te achterhalen wat er daadwerkelijk gebeurde.

Cast

Gijs Naber (Gauke), Anneke Sluiters (Ria), Giancarlo Giannini (Catarella), Ksenia Solo (Anna), Lidia Vitale (Immacolata), Donatella Finocchiaro (Chiara), Giorgio Pasotti (Piero), Michele Venitucci (Vito), Gianni Pezzolla, Totò Onnis

Ontstaan

Oorspronkelijk regisseur Marleen Gorris kreeg tijdens de opnamen een burn out. Na een jaar stilstand werden in oktober 2016 de opnamen hervat.

Mike van Diem heeft de mythe van die Zeeuwse boer wat overdrevener en sprookjesachtiger verbeeld dan oorspronkelijk de bedoeling was en ook zijn liefdesleven wat complexer gemaakt. Maar zijn belangrijkste inbreng is waarschijnlijk de manier waarop de diverse vertellers van die kleurrijke geschiedenis ieder hun eigen waarheid hanteren en voortdurend op een grappige manier met elkaar overhoop liggen.

Alle acteurs waren al aan de film verbonden toen Van Diem de regie overnam. Hij zag bijvoorbeeld één van de Italiaanse actrices enorm worstelen met haar rol en nam de tijd om die rol te herschrijven en een slim plan te maken om bepaalde elementen van scènes opnieuw te draaien, zonder dat het publiek het zou merken. Er speelt ook een heel ontroerend jongetje in de film die in de eerste paar opnames al zo goed was, dat Van Diem besloot nog een aantal extra scènes voor hem te schrijven. Uiteindelijk hebben de producenten en de regisseur maar één actrice vervangen en een klein aantal bijrollen geschrapt. Die verzameling Italiaanse acteurs is dus vooral een verdienste van Marleen Gorris.

Gefilmd in Puglia, Italië.

Verhaal start in Montreal, 1980. Met beelden van de Watersnoodramp 1953.

De tulpen in de film bestaan uit 14.000 echte tulpen in steekschuim.

Giancarlo Giannini is een Oscar-genomineerde Italiaanse acteur. In 1965 maakt Giannini zijn speelfilmdebuut in de psychologische thriller LIBIDO. Bij het internationale publiek heeft hij voornamelijk bekendheid geworven door zijn rol in HANNIBAL van Ridley Scott en zijn rol in de de James Bond films CASINO ROYALE en QUANTUM OF SOLACE.

Kijkwijzer: 12 jaar (angst, grof taalgebruik).

Pers

Wouter Los op Cinemagazine.nl op 18 september 2017: "(...) Wat ontvouwt is een uiterst sympathiek, geweldig in beeld gebracht en piekfijn geacteerd liefdessprookje. Toch komt de vertelling niet helemaal uit de verf. Net als in zijn vorige film, ‘De Surprise’ (2015), houdt Oscarwinnend regisseur Mike van Diem niet vast aan de conventies die horen bij de romantische film. Die eigenzinnigheid is lofwaardig, toch kan het niet voorkomen dat ‘Tulipani’ soms wat uit de bocht vliegt in kluchtigheid en gebrek aan overtuiging. De culturele verschillen tussen de nuchtere Hollandse boer en de temperamentvolle Italianen worden bijvoorbeeld vrij theatraal uitvergroot. De eerste die zelfs zijn spaghetti prakt, zoals hij het ook altijd met zijn aardappelen gedaan heeft. De ander de immer stijlvol geklede, stoere macho. Maar tegelijkertijd met een aandoenlijke ‘moeder’-tattoo. Ook het taalverschil mondt regelmatig uit in kolderieke situaties. De vraag rijst of het allemaal niet te veel van het goede wordt. Daarnaast is de structuur van twee verhalen in één tamelijk omslachtig. Zo is het verhaal van Anna niet meer dan een kapstok waaraan de typisch Italiaans overdreven reconstructie van Gaukes levenswandel opgehangen wordt. Anna komt veel te weten over haar afkomst, maar echt indruk lijkt het allemaal niet op haar te maken. Onverschilligheid ligt dan ook bij de toeschouwer op de loer. Door de kluchtigheid en de afstand tot sommige personages komen scènes waarin het drama wel centraal staan niet als zodanig over. ‘Tulipani’ blijft daardoor ten allen tijde een sympathieke maar ook wat eendimensionale feelgoodfilm. Daar had meer ingezeten."

Jos van der Burg in 'Het Parool' van woensdag 20 september 2017: "(...) TULIPANI is stilistisch even curieus als het verhaal dat het vertelt. De film begint als een soort klucht, waarbij Italiaanse komedies uit de jaren vijftig en zestig een inspiratiebron lijken te zijn, maar maakt later een dramatische wending. Dat de film eindigt als een romantische komedie maakt het allegaartje nog groter. Dat zou geen bezwaar zijn als de film de kijker meesleept, laat lachen en ontroert, maar dat gebeurt te weinig. Veel kluchtige grappen zijn melig en veel personages zo karikaturaal, dat ze uit bordkarton lijken gesneden. Dat TULIPANI toch overeind blijft, dankt de film aan de charme die hij ook uitstraalt en vooral aan zijn visuele flair. (...) Ook het production design van Harry Ammerlaan (...) draagt bij aan de visueel sprookjesachtige, licht-magische sfeeer. Visueel roept TULIPANI het werk van de Taviani's (KAOS) - grote namen, maar waarom ook niet? - in herinnering. Jammer dat het scenario dat niveau bij lange na niet haalt. Hopelijk is TULIPANI voor Van Diem een tussendoortje. Geen nood als hij zelf geen ideeën heeft: er zijn nog genoeg interessante romans."

Floortje Smit in 'de Volkskrant' van donderdag 21 september 2017: "(...) door de sprookjesachtige toon loopt de film hopeloos vast op het moment dat de maffia opduikt. De gruwelen die de misdadigers aanrichtten, mondden uit in een ronduit kluchtige finale. Is dit om te lachen of om te huilen? Van Anna worden we ook niet veel wijzer. Die hoort het verhaal onbewogen aan. (...) volstrekt onduidelijk is wat de makers voor ogen hadden - iets romantisch? Iets tragisch? Iets over de blanke Hollander als redder (au)? Een komedie met oubollige poep- en piesgrappen. Waarschijnlijk had iedereen die zich ooit met de film heeft bemoeid een ander idee. Irritant, want juist een film die zoveel coulance van de kijker vraagt, zou in ruil daarvoor echt één mooi, meeslepend verhaal moeten bieden."

Filmuziek

Ari Posner, Jim McGrath

Camera

Luc Brefeld

Montage

Jessica de Koning

ProdDesign

Harry Ammerlaan

Kostuums

Ornella Campanale, Marina Campanale

Geluid

Stephen Traub, Lucas Roveda

Distributeur

September Film distribution

Bioszalen

45 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer