Waldstille (2017)

Regie

Martijn Maria Smits

Scenario

Martijn Maria Smits

Release

30 maart 2017

Producent

Stieneke Bosklopper

Studio

Circle Films

Links

FT recensie | IMDB

Duur

90 minuten
Filminformatie

Verhaal

WALDSTILLE gaat over vrachtwagenchauffeur Ben, die heeft vastgezeten voor de aanrijding waarbij hij de dood van zijn vriendin veroorzaakte. Als Benterugkeert naar zijn geboortedorp wordt hij geconfronteerd met zijn verbitterde schoonfamilie.

Cast

Thomas Tyckewaert (Ben), Jelka van Houten (Debbie), Maartje van de Wetering (Tinka), Johan Leysen (vader Ben), Marie-Louise Stheins (moeder Ben), Jappe Claes (Louis), Olga Louzgina (Olga), Oscar van Rompay (Ronald), Clara Bovenberg (Claudia), Kuno Bakker (Frank), Jasmijn Simons (Cindy, 2 jaar), Zinsy de Boer (Cindy, 6 jaar), Steef Cuijpers (leerkracht)

Ontstaan

Maandag 2 februari 2015 startten in de omgeving van Breda de opnames. Opgenomen onder andere in Prinsenbeek en op een varkensboerderij in Zevenbergschen Hoek.

Facts

De film maakt deel uit van De Oversteek, een initiatief voor jonge makers van het Nederlands Film Fonds, VPRO en NTR, het Mediafonds en het CoBO-fonds.

Pers

Ronals Rovers in 'de Filmkrant' van oktober 2016: "(...) Waldstille wil een film zijn over geesten, over een plek waar het leven is vertrokken en de tijd is stopgezet, over de stilte na de storm. Dat betekent dat de film je mee wil nemen in Bens verdoofde gevoel en radeloosheid. Het uitgekiende geluidsontwerp is daar essentieel bij. De bron van leven in een scène, die je meestal herkent aan het geluid, ligt bijna altijd buiten de plek waar je naar kijkt. Hoewel de contouren van het idee helder zijn, en de kijker zich dus ook verdoofd gaat voelen — een toestand waar je lichaam zich tegen verzet, in die zin vraagt Smits nogal wat — prikkelt Bens afzondering in het middendeel te weinig. Naar het einde toe verandert dat weer. Niet alleen door echo's van titels van films van de Neue Berliner Schule (Gespenster (Geesten), Milchwald) herinnert Waldstille aan de films van Petzold cs. De sterke verbintenis met de plek en het verbreken van die verbintenis, waardoor het personage als een dolende geest verder zal moeten, zijn boeiende verwantschappen. Waldstille zoekt alleen net iets te weinig de confrontatie. De casting against type van Johan Leysen als Bens zwijgende vader en juist Jappe Claes als de woedende schoonvader is scherp, maar de schoonvader had op de achtergrond meer een dreigende kracht mogen zijn. Het is een detail misschien, maar daar zit de duivel."

Berend Jan Bockting in 'de Volkskrant' van donderdag 30 maart 2017: "(...) In zijn tweede speelfilm Waldstille, ruim zes jaar na zijn hevig door de films van de gebroeders Dardenne geïnspireerde debuut C'est déjà l'été, laat de Nederlandse regisseur en scenarist Martijn Maria Smits (36) knap zien hoe onvoorspelbaar en onstuimig het leven zich aan zijn hoofdpersonage opdringt. Dat doet hij door volledig te vertrouwen op de kracht van zijn beelden, gedraaid door Frank van den Eeden, de vaste cameraman van gerenommeerde arthousefilmers Fien Troch en Nanouk Leopold. Niemand in Waldstille hoeft te vertellen dat Tinka bij het ongeluk omkwam, dat Ben in de gevangenis belandde. Een fraai shot van Ben die tussen twee verveeld sms'ende agenten wacht tot hij bij de kist afscheid mag nemen ('Hé meisje...') zegt alles wat op zo'n moment gezegd kan worden. De focus blijft liggen op het ongezegde, op de spanning tussen mensen in plaats van de woorden die ze uitwisselen Ben ontdekt na zijn vrijlating dat zijn woedende schoonvader Cindy, het dochtertje Cindy van Ben en Tinka, bij hem vandaan houdt. Ook als de plot meer nadruk krijgt, houdt Smits de roes in stand. In een sterke scène dreigt Ben zijn kind te ontvoeren uit een schoolklas. Zonder geweld en zonder stemverheffing, maar wel met die onuitgesproken, onbeschrijfelijke onmacht en frustratie die zijn karakter tekenen. De kracht van dat moment zit hem in dat ene klasgenootje dat al die gevoelens haarfijn oppikt en keihard begint te huilen. De focus blijft liggen op het ongezegde, op de spanning tussen mensen in plaats van de woorden die ze uitwisselen. De Vlaamse hoofdrolspeler Thomas Ryckewaert en vooral Jelka van Houten als Tinka's zus Debbie, lijken in de wieg gelegd voor het onderkoelde spel dat deze filmstijl vereist. Als er in Waldstille al eens wat uitgebreider wordt gesproken, vooral tijdens de laatste minuten, vloeien drama en spanning dan ook ogenblikkelijk weg. Het benadrukt hoezeer Smits zijn roeping als beeldend verteller heeft gevonden."

Remke de Lange in 'Trouw' van donderdag 30 maart 2017: "(...) In zijn eerdere films, zoals 'C'est déjà l'été' en 'De hoer en het meisje', liet Smits al zien te houden van intiem camerawerk dat moeizame familierelaties registreert. Ook in 'Waldstille' laat hij veel over aan zijn acteurs die met doffe blikken en kleine gebaren de staat van morele paniek laten zien waarin Bens omgeving door het ongeluk is geraakt. Johan Leysen als de vader die alles zegt door niks te zeggen. Jelka van Houten als de schoonzus die probeert te schipperen. En vooral Thomas Ryckewaert, die mooi naar binnen spelend Ben in de hoofdstukjes 'Terugkomst' en 'Weerzien' neerzet als een drammer en martelaar tegelijk. Toch raakt de film gaandeweg wat verstrikt in z'n eigen naar binnen gekeerde vorm. Je hunkert zelfs wat naar een dramatische wending, naar een uitbarsting of ontlading. Maar dit is een film van implosies. Een logische keuze misschien binnen het genre, en tegen dit plattelandsdecor, maar voor een kijker niet steeds even boeiend. Gelukkig creëert de maker richting het einde een aantal lieflijke momenten tussen Ben en het meisje dat al lang geen peuter meer is. Ze kunnen het best met elkaar vinden - in stilte dan."

Casting

Janusz Gosschalk, Leonie Luttik, Martha Mojet

Camera

Frank van den Eeden

Montage

Rutger Reinders

ProdDesign

Vera van de Sandt

Distributeur

Contact Film

Bioszalen

14 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer