Toen mijn vader een struik werd (2017)

Regie

Nicole van Kilsdonk

Scenario

Maureen Versprille, Nicole van Kilsdonk

Release

23 maart 2017

Producent

Leontine Petit, Joost de Vries, Eva Eisenloeffel, Fleur Winters

Links

FT recensie | IMDB

Duur

90 minuten
Filminformatie

Verhaal

De tienjarige Toda (Celeste Holsheimer) woont in een bakkerij met haar vader (Teun Kuilboer), de beste taartenbakker van het land. Toda weet alles wat er te weten valt over taartjes en gebak en is gek op de trompetmuziek van haar vader. Maar op een dag verandert alles; Toda’s vader wordt onverwacht weggeroepen om het land te verdedigen. Toda begint aan een avontuurlijke en spannende reis naar het buurland, waar haar moeder (Noortje Herlaar) leeft en waar het veilig is. Onderweg ontmoet ze de meest vreemde volwassenen, komt ze in absurde situaties terecht en maakt ze een nieuwe vriend. Toda is een meisje dat niet snel opgeeft, maar zal ze haar moeder ook vinden?

Cast

Celeste Holsheimer (Toda), Noortje Herlaar (moeder), Teun Kuilboer (vader), Anneke Blok (oma), Matsen Montsma (Sticky), Susan Visser (gelukkige vrouw), Jobst Schnibbe (generaal), Leny Breederveld (vrouw van generaal), Jef Hoogmartens, Britte Lagcher (leraar), Puck van Stijn (Rikka)

Ontstaan

Kijkwijzer: 6 jaar (geweld).

Nicole van Kilsdonk: “Toen mijn vader een struik werd’ is een film die – juist nu - gemaakt moest worden. Ik wil met de film het actuele en relevante thema ‘vluchten voor oorlog’ op een toegankelijke manier laten zien - en ook de absurditeit daarvan: door de ogen van een tienjarig meisje.”

Producent Leontine Petit benadrukt in 'de Filmkrant' van maart 2017 dat de samenwerking met Kroatië bij deze film niet alleen om financiële redenen is ontstaan. "We waren op zoek naar een plek die iets universeels had, er niet als een specifiek land uit zou zien." De geschiedenis van het land speelde ook een belangrijke rol. "De Joegoslavische oorlog is nog maar 25 jaar geleden. Die oorlog heeft diepe wonden geslagen, die hier nog steeds voelbaar zijn. Het zit in de details. Veel mensen die aan de film meewerken, hebben die oorlog meegemaakt. Ze weten hoe ontwrichtend dat was. Dat wordt uiteindelijk voelbaar in de film." Regieassistent Tessel Yunice vult aan: "Soms hoor je ze dan zeggen 'Zo trap je geen deur in' of 'Zo hou je geen wapen vast'. Je vergeet dat deze mensen een oorlog hebben meegemaakt, maar als je dit hoort weet je het weer."

De film beleefde zijn wereldpremičre op het Toronto International Film Festival 2016 en ontving in november 2016 de ECFA at KINOdiseea Award voor Beste Europese Film. Juryprijs van het Internationale Kinderfilmfestival in Zagreb. Zowel de Juryprijs als de Publieksprijs op Het Jeugdfilmfestival in België.

Pers

Kevin Toma in 'de Volkskrant' van 22 maart 2017: "(...) Denk bij deze geraffineerde verfilming van het gelijknamige kinderboek van Joke van Leeuwen uit 2010 dan maar eens niet aan Syrische vluchtelingen. Aan mensensmokkelaars. Aan landgenoten die opeens je vijand heten te zijn. Maar doordat het conflict vaag blijft en haar land naamloos, wordt Toda's reis een verhaal van alle tijden. Schrijver en regisseur Van Kilsdonk (Ventoux, Patatje Oorlog) en co-scenarist Maureen Versprille slagen erin dit oorlogsgegeven bevattelijk en draaglijk te maken voor een jong publiek, vrijwel zonder dat het aan ernst inboet. Ze doen dat door het realisme van een absurdistisch randje te voorzien. Zo staat tegenover een misselijkmakende mensensmokkelaar (Ali Ben Horsting) een 'Knakworsten!'-roepende generaal (Jobst Schnibbe). Dat de makers noch het geweld noch het absurdisme veel nadruk geven, maakt de film gaandeweg iets vlak. Je dreigt soms te vergeten wat voor Toda op het spel staat. Op de tragische momenten heeft Van Kilsdonk geen schreeuwerige of emotionele toestanden nodig; Holsheimers gezicht volstaat Maar ook dan is er debutant Celeste Holsheimer, die haar personage ingetogen en aangrijpend vertolkt. Wanneer het gaat om de kracht waarmee Toda en haar vriendje Plakkie (Matsen Montsma) zich door alle ellende slepen, is het de precieze dosering van Holsheimers spel die alles zo geloofwaardig maakt. Op de tragische momenten heeft Van Kilsdonk geen schreeuwerige of emotionele toestanden nodig; Holsheimers gezicht volstaat, gelaten voor zich uit starend, een traanspoor subtiel glinsterend op haar wang. Dat past bij een film die op de kracht van de suggestie vertrouwt. Het bombardement boven Toda's stad is al beklemmend wanneer we enkel lichtschitteringen op de muren van haar slaapkamer zien. Tegelijkertijd dreunt de soundtrack en valt gruis van het plafond. De gekapseisde werkelijkheid van Toen mijn vader een struik werd wordt er alleen maar tastbaarder op."

Maricke Nieuwdorp in 'AD' van donderdag 23 maart 2017: "(...) Deze familiefilm is zo treffend omdat de situatie, bezien door de ogen van een stoer en nieuwsgierig kind, serieus genomen wordt, zonder hem loodzwaar te maken. Ook origineel is de onduidelijke tijdstelling en de plaats van handeling. Dat maakt het universele gevoel van lost in translation alleen maar duidelijker, ook voor volwassenen."

Dana Linssen in 'NRC' van woensdag 22 maart 2017: "(...) De film gaat krampachtig van start: het scenario vertrouw te weinig op z'n prikkelend abstrachte kracht en heeft de neiging veel te uitleggerig te zijn. Tegen het einde werkt de combinatie van mysterieus en bekend beter, en wordt invoelbaar wat het betekent om als kind op de vlucht te zijn voor wat volwassenen elkaar aandoen."

Joost Broeren-Huitenga in 'Het Parool' van woensdag 22 maart 2017: "(...) De film werd geheel gedraaid in Kroatië, wat goed uitpakt voor de toon, die tegelijk vertrouwd en bevreemdend is. (...) De innemende film weet de kracht van Van Leeuwens boek overeind te houden (...) Dat niet alle tussenstops op Toda's reis even goed werken, is tegen het emotionerende slot van de film alweer vergeten."

Remke de Lange in 'Trouw' van donderdag 23 maart 2017: "(...) wringt de film. De bewerking van het boek van Joke van Leeuwen schippert tussen ernstig realisme en een kleurrijk kinderavontuur dat het alledaagse ontstijgt. Alle verwijzingen naar geografie of taal worden nadrukkelijk omzeild, ongetwijfeld in een poging om het onvoorstelbare universeel te maken. Maar het klinkt raar en rommelig, ieder personage met weer een ander accent. Toda (Celeste Holsheimer, prima) (...) Voor heel jonge kinderen kan de film een waardevol onderwerp vormen voor een kringgesprek, maar leeftijdgenoten van Toda kun je beter laten kijken naar films als ZAATARI DJINN, over echte kinderen in echte conflictgebieden."

Filmuziek

Rutger Reinders

Camera

Gregg Telussa

Montage

David Verdurne

ProdDesign

Ivan Veljaca

Distributeur

Lemming Film

Bioszalen

10 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer