Waterboys (2016)

Regie

Robert Jan Westdijk

Scenario

Robert Jan Westdijk

Release

1 december 2016

Producent

Maarten van der Ven, Robert Jan Westdijk

Links

FT recensie | IMDB

Duur

37 bioscoopzalen
Filminformatie

Verhaal

WATERBOYS vertelt het grappige en ontroerende verhaal van een vader en zoon die beiden zojuist single zijn geworden en tijdens een reis naar Schotland zichzelf en elkaar eindelijk echt leren kennen. Een film over vaders die maar niet volwassen willen worden en zoons die het leven wat lichter zouden moeten nemen.

Cast

Leopold Witte (Victor), Tim Linde (Zack), Valerie Edmond, Julie McLellan (Lindsay), Helen Belbin (Rhona), Miles Jupp (Horatio), Tom Mannion (James)

Ontstaan

De kiem voor de nieuwe film werd gelegd tijdens een concert van de band The Waterboys, waaraan de film zijn titel ontleent en die ook in het verhaal van vader Victor en zoon Zack een grote rol speelt. "Het was voor het eerst dat ik een concert van ze zag, terwijl ik al sinds 1985 fan van de band ben en ze een enorme reputatie hebben als liveband. Het gevoel om iets dat zo vertrouwd was toch als nieuw te zien, dat heeft een enorme indruk op me gemaakt. Toen later het verhaal ontstond over een vader en zoon die allebei single worden, zocht ik iets dat hen kon samenbrengen, en wat is daar mooier voor dan muziek?" (Robert Jan Westdijk in 'de Filmkrant' van november/december 2016)

Opgenomen in Schotland (Edinburgh) en Nederland (Amsterdam). Kick off was in december 2014: het filmen van een concert van The Waterboys. Dat was nog voordat de low budget film was gefinancierd. Aangezien de acteurs nog niet aan boord waren, werden aanvullende de shots met cast en publiek op 10 augustus 2015 in Paradiso gedraaid.

Het vinden van de juiste acteurs heeft uiteindelijk driekwart jaar geduurd. "In beide rollen zit iets van mijzelf, en ik kan ze niet zelf gaan spelen. Dus je gaat zoeken naar acteurs die aanvoelen wat erachter zit. We hadden een omschrijving van Zack gemaakt waarin we de woorden 'autistische spectrum' hadden gebruikt, en veel acteurs trokken meteen van alles uit de kast. Tim niet: die besloot gewoon om het zo eerlijk mogelijk te spelen, en dat is precies goed. En Leopold is verbaal natuurlijk ontzettend spitsvondig. Hij had nog het meest moeite met het hufterige van Victor. Er waren mensen die het scenario lazen en zeiden: 'Waarom denk je dat dit leuk is? Ik zie alleen maar een nare man die nare dingen zegt.' Ik zie dat heel anders, en Leopold zag dat ook wel. Hoewel we er ook discussie over hadden, maar dat gevecht heb ik altijd met goede acteurs." (Robert Jan Westdijjk in 'de Filmkrant' van november/december 2016)

Er zit naar verhouding meer privégeld dan overheidsgeld in de film.

Naast Witte zijn er grote rollen weggelegd voor de Schotse actrices Valerie Edmond en Julie McLellan en maakt Tim Linde zijn speelfilmdebuut.

Kijkwijzer: Alle Leeftijden (grof taalgebruik).

Pers

Ronald Rovers in 'de Filmkrant' van november/december 2016: "Uitstekende beslissing van Robert Jan Westdijk (Zusje, 1995) om met een klein team low-budget te gaan en in Edinburgh dit komische en uiteindelijk diep ontroerende coming-of-agedrama te maken. Waterboys is een film over de generaties, over gesjeesde vaders en gemankeerde zonen, over arrogantie en egoïsme, over vrouwen die dat niet meer pikken, over jeugd en liefde en de dingen die anders liepen dan gedacht, vooral omdat je zelf liep te klooien. "What show of soul are we gonna get from you", zingt Mike Scott aan het slot tijdens het 'Homecoming concert' van The Waterboys, een Schotse folkrockband bekend van eighties-klassieker The Whole of the Moon. Dat is de grote vraag die Victor Mullock Brouwer boven het hoofd hangt, een schrijver van overbodige krimi's die met zijn zoon Zack in Edinburgh belandt nadat ze allebei uit huis zijn gezet. Hij door Elsbeth, die Victors rondneuken eindelijk zat is. Zack door vriendin Amisha, door Victor steevast Misha genoemd omdat hij een van die mannen is die nooit luisteren naar wat anderen zeggen. U kent ze wel. Het eveneens door Westdijk zelf geschreven Het echte leven uit 2008 struikelde over z'n eigen ambities maar voor Waterboys ging hij terug naar de kern. Als er gezwegen moet worden is het stil. Als er iets gezegd moet worden meestal ook. Zo groeit de kritieke massa van dit ongetwijfeld ook autobiografische drama. En soms is het de muziek die spreekt. De camera van Alex Wuijts kíjkt liever naar de acteurs, die uitstekend zijn gecast. Wuijts deed tot nu toe vooral de second unit-camera's voor films en tv-series, die in de regel van alles behalve de cruciale acteerscènes filmen. Misschien kreeg hij daardoor zo'n scherp oog voor de omgeving. Edinburgh wordt niet gefilmd als toeristisch plaatje maar in een stijl die past bij het verhaal, alsof de makers en de personages er al jaren rondliepen. Op een ander moment vangt hij in één shot de eenzaamheid en het verlangen van een meisje achter de balie van een hotel. Edward Hopper zou jaloers zijn. Geef die man meer camera's. Het scenario is net zo scherp, met z'n stiltes, humor en rolomkeringen. Zack heeft te weinig ballen, vindt Victor (en hij te veel, vindt Zack) dus grappig als hij op de boot naar Schotland wil laten omroepen of de onvindbare Zack naar de ballenbak wil komen. "Ik schrok even", zegt Victor als hij Zack op het dek bij de reling vindt. "Dat doe ik niet meer pap", zegt Zack, waarmee wij weten dat het ooit erg slecht met Zack ging. Geen uitleg nodig. Hoe Zacks jeugd in de schaduw van zijn narcistische vader precies werd verziekt, is niet te zeggen. Westdijk weet dat elk woord daarover hol zou klinken. Een scène waarin Leopold Witte en Tim Linde als Victor en Zack in hun hotelkamer tegenover elkaar zitten en elkaar aankijken, zodat een paar seconden lang een hele geschiedenis woordeloos over tafel gaat, is helemaal raak. Zoals eigenlijk alles hier."

Joost Broeren in 'Het Parool' van woensdag 30 november 2016: "(...) gelukkig is Westdijk terug (...) misschien wel het intiemste en tegelijk de meest grootse film die Westdijk heeft gemaakt sinds zijn debuut ZUSJE uit 1995. (...) De som is in WATERBOYS meer dan het geheel der delen. Een belangrijke bijdrage daaraan is de muziek van de Schotse band The Waterboys (...) Hun muziek in de textuur van de film verstrengelt de helende kracht van muziek met de toenadering tussen vader en zoon."

Dana Linssen in 'NRC Handelsblad' van woensdag 30 november 2016: "Alles zelf in de hand nemen. Soms zit er niets anders op. Na de slecht ontvangen boekverfilming De eetclub (2010) besloot regisseur Robert-Jan Westdijk dat het tijd was voor een verhaal waarover hij ook figuurlijk weer de regie voerde. Zowel inhoudelijk als productioneel ging hij back to basics: hij schreef een persoonlijk scenario, een coming-of-ageverhaal voor twee generaties verpakt als muzikale roadmovie, en hield productioneel ook zoveel mogelijk in eigen hand. Zijn meest geniale inval was waarschijnlijk om zijn liefde voor jarentachtigfolkrockband The Waterboys als structurerend element van het scenario te gebruiken. Waterboys wordt er bijna een musical door, maar dan zonder zingende hoofdpersonen. De liedjes uit de dertigjarige carrière van de band zijn een emotiemachine en leggen drive en beat onder de onverwachte roadtrip naar Edinburgh van vader en zoon Victor en Zack. De één is een narcistische bon vivant en auteur van overbodige detectiveromans, de ander een broze cellist. De een wil niet volwassen worden, de ander is een tobber die vergeet te leven: twee ongemakkelijke mannen. De vader verwijt zijn zoon een watje te zijn, de zoon implodeert bijkans van onuitgesproken verontwaardiging. Zet dat maar in een auto op de Engelse wegen: links houden is het minste van je problemen. Het is dat Westdijk te integer is om echt vilein te worden, maar de onttakeling van de Peter Pan en de emohipster is raak en herkenbaar voor mannen én vrouwen. Acteurs Leopold Witte en Tim Linde spelen het volkomen terloops. Wat een genot om naar te kijken: ze hebben geen haast, want Westdijk laat ze hun personages zijn. Een beetje overdrijven mag, maar ik zag sinds zijn energieke en overrompelende debuut Zusje (1995) zelden zulk vanzelfsprekend naturel in Nederland: een film met een hart, grappig en authentiek."

Floortje Smit in 'de Volkskrant' van donderdag 1 december 2016: "(...) Met Waterboys heeft regisseur Robert Jan Westdijk zich na zijn commerciële en geflopte De Eetclub (2010) op een klein, persoonlijk verhaal gestort. Hij heeft de touwtjes stevig in handen als schrijver, regisseur en producent. Hij werkte met een kleine crew en een minimaal budget - zo ongeveer als hij ook deed bij Zusje (1995), de film waarmee hij doorbrak. Misschien is dat de reden dat Waterboys zo moeiteloos voelt. Alsof Westdijk vrijer beweegt zonder de ballast van een grotere set en dito belangen. Westdijk vertelt duidelijk, maar onnadrukkelijk. Geen vette grappen, wel een geestig script. Geen hoogoplopend drama, wel emotionele lading. Het maakt Waterboys ook een wat vluchtige film - het voelt nooit alsof er echt grote dingen op het spel staan. De interactie tussen acteurs Leopold Witte en Tim Linde voelt al even natuurlijk. Het is zeker ook te danken aan Wittes natuurlijke charme en Lindes ongrijpbaarheid dat Victor en Zack nooit de lapzwanzen worden die ze gemakkelijk zouden kunnen zijn. De titel verklapt het al: de rode draad in Waterboys is de muziek van de inmiddels niet meer zo bekende folkrockband The Waterboys, die in de jaren tachtig een hit hadden met The Whole of the Moon. Westdijk laat zo zien hoe mooi muziek kan meegroeien met een jarenlange relatie, er een rol in kan spelen tijdens alle ups en downs. Dat idee heeft waarschijnlijk meer effect op degenen die net als Victor - en Westdijk - fan is van deze muziek. In ieder geval zal de apotheose dan indrukwekkender zijn. Desalniettemin is het voor degenen die de band niet kennen, een prima decor voor een prima film."

Belinda van de Graaf in 'Trouw' van donderdag 1 december 2016: "Zelden zo'n goede, economisch vertelde opening van een Nederlandse film gezien. (...) goed getimede, tragiskomische zedenschets (...) WATERBOYS slaat als grappig en gevoelig vader-zoondrama steeds de juiste toon aan."

Filmuziek

The Waterboys

Camera

Alex Wuijts

Montage

Ruben van der Hammen, Robert Jan Westdijk

ProdDesign

Joery Verweij

Distributeur

Paradiso

Bioszalen

37 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer