Zevende hemel, De (2016)

Regie

Job Gosschalk

Scenario

Job Gosschalk, Tijs van Marle

Release

24 november 2016

Producent

Edwin Godschalk, Maarten Swart

Links

FT recensie | IMDB

Duur

106 minuten
Filminformatie

Verhaal

In De Zevende Hemel ontmoeten we Maria Rossi, die samen met haar man Max het prachtige Italiaanse restaurant De Zevende Hemel runt. Wanneer het leven een onverwachte wending neemt, besluit ze de familie, haar kinderen met partners, weer eens samen te brengen. Echter staan oude ruzies, relatieproblemen en het jubileum van het familierestaurant haar wens in de wegÖ

Cast

Halina Reijn (Eva), HenriŽtte Tol (Maria Rossi), Huub Stapel (Maria's man Max), Jan Kooijman (Matthijs), Noortje Herlaar (Julia), Ruben van der Meer (Bart), Thomas Acda (Paul), Tjistke Reidinga (Silke), Daniel Cornelissen (Pepijn), Peter Bolhuis (van Nes), Huub van der Lubbe (straatmuzikant), Linde van den Heuvel, Kok-Hwa Lie, Roel Dirven, Roosmarijn Luyten, Doris Baaten, Chiem Vreeken, Huib Cluistra, Rogier Komproe, Dook van Dijck, Iris Voce

Ontstaan

Film is ode aan Amsterdam en aan de Nederlande muziek: hits van Trijntje Oosterhuis, Marco Borsato, Blof, De Dijk, Guus Meeuwis, Nick & Simon, Boudewijn de Groot, Claudia de Breij en Doe Maar worden vertolkt door de cast.

Opgenomen in Amsterdam (oa 5e Amsterdamse Montessorischool in de Watergraafsmeer).

Job Gosschalk debuteerde als regisseur in 2011 met ALLE TIJD.

Kijkwijzer: Alle Leeftijden (grof taalgebruik).

Pers

Jos van der Burg in 'Het Parool' van woensdag 23 november 2016: "Regisseur Job Gosschalk heeft iets met familieperikelen en de louterende werking van ziekte. In Gosschalks nieuwste film, De Zevende Hemel, dringt de tijd voor een ruziŽnde Italiaanse restaurantfamilie als de mama in de familie, Maria, (HenriŽtte Tol) niet lang meer te leven blijkt te hebben. (...) Reden genoeg voor alle personages om geregeld in een liedje uit te barsten - voornamelijk Nederlandstalige klassiekers - waarmee ze hun ≠gevoelens onderstrepen of commentaar geven op hun situatie. De Zevende Hemel is een bitterzoete ensemblefilm, waaraan voelbaar veel aandacht en zorg is besteed. De art direction en het camerawerk van Richard van Oosterhout zijn sfeervol, het kalme filmtempo is aangenaam en de toon is consistent. Toch weet de film nauwelijks te raken, eigenlijk lukt het alleen Maria met haar wanhopige gevecht om harmonie emoties op te roepen. En er is op zichzelf natuurlijk niets mis met zingen in films - we danken er het meesterwerk Les Parapluies De Cherbourg aan -, maar het zingen in De Zevende Hemel doet vooral verlangen naar de originele uitvoeringen. De Zevende Hemel is als een sterrenrestaurant dat de verwachtingen net niet waarmaakt."

Henk van Gelder op NRC.nl van 23 november 2016: "(...) Als tv-producent deed Job Gosschalk al enige ervaring op dit gebied op met de comedyserie ít Vrije Schaep (2009), een parodie op de tijdgeest van de jaren zeventig met Nederlandse hits uit die tijd. Zo excelleerde het duo Loes Luca en Pierre Bokma in de Shaffy&List-hymne Pastorale, terwijl Annet Malherbe eer inlegde met Astrid Nijghs hoerenlied Ik doe wat ik doe en Loes Luca in Telkens weer de droefenis van Willeke Alberti wist te evenaren. Dat was grappig omdat de verhaaltjes, de liedjes en de karakters met een knipoog werden opgedist. Die ironie vormde de attractie van de serie. Maar in de nu door Gosschalk geregisseerde bioscoopfilm De zevende hemel is van ironie geen sprake. Samen met scenarist Tijs van Marle schiep Gosschalk een familie met een pater familias die een restaurant runt, een moeder die het niet lang meer zal maken en kinderen die opvolgingsperikelen teweegbrengen. Genoeg ingrediŽnten voor een kwaliteitssoap met het sterrenensemble dat is verzameld. De vraag is alleen hoe zoín film tevens Ąeen ode aan de Nederlandse muziekĒ kan worden, zoals de makers voor ogen stond. De meeste liedjes zijn FremdkŲrper die op gespannen voet staan met de intrige en de dramatiek niet opstuwen maar hinderlijk onderbreken. Al was het maar omdat Gosschalk niet altijd blijkt te weten hoe hij de liedjes spannend in beeld moet brengen. Een echtelijk parcours door een supermarkt tijdens Is dit alles (om ťťn voorbeeld te noemen) levert alleen een reeks doodsaaie beelden op. En wat heeft het tere Mag ik dan bij jou van Claudia de Breij, hier gezongen door Noortje Herlaar, in vredesnaam te maken met de balletdans die daarbij wordt vertoond? Zo zitten liedjes en verhaal elkaar soms danig in de weg. Terwijl dat nou juist een absolute voorwaarde is voor een jukeboxmusical: dat er uit al die heel verschillende elementen niettemin een eenheid ontstaat."

Bor Beekman in 'de Volkskrant' van donderdag 24 november 2016: "Het moet gezegd: regisseur Job Gosschalk koos niet voor de makkelijkste weg. Een musical maken voor de bioscoop met slechts een paar echte zangers in de cast, is een waagstuk. De zangstem van Halina Reijn is dun, die van Jan Kooijman vlak, en de zingende Tjitske Reidinga verliest zich in haar getergde Evita-blik. Maar die kwetsbaarheid maakt De zevende hemel ook sympathiek, bijna als amateurtoneel: ze doen zichtbaar hun best. En ze worden ondersteund door meer geoefende zangstemmen. Op andere fronten nam Gosschalk dan weer geen risico. (...) Een mogelijk feest van herkenning, voor wie de originele versies waardeert. Ze zijn van niet al te veel toegevoegde waarde voor het drama, omdat de nummers dienen ter illustratie van wat toch al overduidelijk was. 'Ik leef niet meer voor jou!', zingt de boze zoon Paul (Thomas Acda, als zoon van Huub Stapel), ter bevestiging van de ruzie met zijn ouders. De staccato filmdialoog is van eenzelfde duidelijkheid: waren alle informatieoverdragende zinnetjes uit het script gesnoeid, dan was De zevende hemel een zwijgende musical. De cast wordt gehinderd door het gebrek aan subtekst. Vooral HenriŽtte Tol, in de moederrol, slaagt er desondanks in om gevoel in haar spel te leggen, soms al met een enkele blik. Dat is knap. Met de nodige mankementen, blijft De zevende hemel toch een wonderlijk verschijnsel, in het zo soortgelijke Nederlandse filmlandschap. Advies voor het publiek: hard meezingen."

Marco Weijers in 'de Telegraaf' van donderdag 24 november 2016: "Job Gosschalk stond een jaar of tien geleden als producent aan de wieg van de romantische kaskraker Alles is liefde. Nu verrast hij als schrijver en regisseur met de De zevende hemel. Die film lijkt uit hetzelfde emotionele vaatje te tappen. Wel zit er meer muziek in. (...) Gosschalk haalde een bonte verzameling Nederlandse sterren voor zijn vaak wat al te beweeglijke camera. Zo zijn bijvoorbeeld ook Jan Kooijman, Thomas Acda, Noortje Herlaar en Tjitske Reidinga van de partij. Knap is dat zij hun soms schetsmatige rollen deels zingend tot leven wekken. De filmpersonages brengen met behulp van bestaande Nederlandstalige liedjes hun diepste gedachten en gevoelens onder woorden. Waarbij het er vooral om draait dat zij echt en oprecht klinken. Dus niet op een schallende musicalmanier, maar volkomen ingeleefd gezongen, met soms wat rafelrandjes. De goedgekozen nummers passen daarbij naadloos in het verhaal en vergroten de emotionele impact van dit geslaagde muzikale melodrama."

Casting

Shanti Besseling, Job Castelijn

Filmuziek

Melcher Meirmans, Joris Oonk, Chrisnanne Wiegel

Camera

Richard van Oosterhout

Montage

Jurriaan van Nimwegen

ProdDesign

Diana van de Vossenberg

Kostuums

Alette Kraan

Bioszalen

108 bioscoopzalen bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer