Held, De (2016)

Regie

Menno Meyes

Scenario

Jessica Durlacher, Menno Meyes

Release

29 september 2016

Producent

Rachel van Bommel, Joost de Wolf, Wendy van Veen

Links

FT recensie | IMDB

Duur

96 minuten
Filminformatie

Verhaal

Sara Silverstein is net met haar familie teruggekeerd uit LA. Ze is nooit in aanraking gekomen met geweld, dus als haar zoon zich aanmeldt bij de US Marines voelt Sara zich machteloos en verpletterd. Dan wordt ze aangevallen door een vreemde man en komt haar vader plotseling te overlijden. Als vlak daarop haar gezin slachtoffer wordt van een gewelddadige inbraak, bereikt de dreiging een hoogtepunt. Houdt dit alles verband met het mysterieuze oorlogsverleden van haar vader? Sara moet de familiegeschiedenis ontrafelen om te ontdekken wie hen bedreigt en tegelijkertijd een manier vinden om haar familie bij elkaar te houden.

Cast

Monic Hendrickx (Sara), Daan Schuurmans (Anton), Fedja van Huêt (Jacob), Susan Visser (Judith), Kitty Courbois (Iezebel), Thijs Boermans (Mich), Hans Croiset (Herman), Suus de Nies (Tess), Don Alphonso (sergeant), John Leddy (Mo), Markoesa Hamer (Zewa), Lotte Proot (Koornstra), Khadija Stibchar (Muna), Freek den Hartogh (Izak), Bilal Wahib (Tarik), Reyer Krikke (marine officier), Yannick Jozefzoon (Dre), Rob Das (Hans)

Ontstaan

Na Het Diner en De Reünie is De Held niet alleen de derde Nederlandse film van voormalig Hollywood veteraan Menno Meyjes, ook is het weer een boekverfilming, ditmaal gebaseerd op een roman van Jessica Durlacher.

Openingsfilm van het Nederlands Film Festival 2016.

Kijkwijzer: 12 jaar (angst, discriminatie, geweld, grof taalgebruik).

Pers

Belinda van de Graaf in 'Trouw' van woensdag 21 september 2016: "(...) Nazi's en Arabieren worden op een hoop geveegd. Met dezelfde zevenmijlslaarzen banjert Meyes door het drama, een verloren voice over afgewisseld met muziek die in dikke stroperige lagen over de beelden wordt gesmeerd: een stuntelige poging om emoties te sturen. DE HELD is een potsierlijke film die z'n enige glans ontleent aan de acteurs, waaronder Monic Hendrickx als Sara. Het Nederlands Film Festival ging weleens feestelijker van start."

Esther Voet in het Nieuw Israëlitisch Weekblad van 25 september 2016: "(...) Het gelaagde verhaal komt erg traag op gang. Er wordt ruim de tijd genomen voor de opmaat naar echte actie en de apotheose. Daarbij moet worden aangemerkt dat het spel van de sterrencast veel goedmaakt. Kitty Courbois zet een zeer geloofwaardige grootmoeder neer. Van Hans Croiset, opa, ga je tegen wil en dank houden. Voor Joodse kijkers is het eerste deel van de film, zeker de manier waarop de familieleden met elkaar omgaan, een feest der herkenning. Het gehakketak tussen de familieleden, met Monic Hendrickx als spil en zusje Susan Visser als lichte noot met tragische ondertoon is zelfs vermakelijk. De diepe liefde tussen de familieleden blijft onuitgesproken, maar is tot op het bot voelbaar. De cinematografie is prachtig. De film legt veel nadruk op de onontwarbare kluwen van emoties binnen de familie, totdat Daan Schuurmans als stalker roet in het eten gooit. Hij speelt de huiveringwekkende slechterik en doet dat naarmate de film vordert steeds overtuigender. Ook hij blijkt een product van zijn familiegeschiedenis. In De held geen stunts, de agressie is hoofdzakelijk intimiderend en onderhuids. Maar een onheilspellende thriller, zoals de film aangekondigd wordt op de site van het Nederlands Film Festival, is het niet. Hoewel er zeker spannende scènes in voorkomen, blijft het boek spannender. Wel legt de film feilloos de dynamiek bloot tussen de eerste, tweede en derde generatie Holocaust-slachtoffers. Daarbij moet wel de vraag gesteld worden of daar in 2016, met steeds meer antisemitische incidenten en steeds minder historisch besef, nog een groot publiek op zit te wachten. Daarnaast vallen er voor degene die het boek niet gelezen heeft, wat gaten in de verhaallijn. Dat is jammer. Toch is het een film die je niet één, twee, drie naast je neerlegt. De bezoeker wordt gedwongen zichzelf de vraag te stellen: had ik de trekker overgehaald? Alleen al daarom en om het prachtige acteerwerk, is de film de moeite waard."

Fritz de Jong in 'de Filmkrant' van oktober 2016: "(...) Helaas lijdt het mede door Durlacher geschreven scenario onder alle euvels van de Hollandse boekverfilming: te letterlijk, te uitleggerig, te schematisch. Alsof je een samenvatting van het boek krijgt waarin de belangrijkste passages in kapitalen zijn gezet en vervolgens met gele en roze markers zijn aangelicht. Durlachers boek is geschreven als een innerlijke monoloog van de hoofdpersoon en resten van die opzet horen we terug in de compleet overbodige voice-over. Mede-scenarist en regisseur Menno Meyes schreef, als succesvolle Nederlander in Hollywood, de scripts voor Spielberg-producties als The Color Purple en Indiana Jones and the Last Crusade. Iemand met zo'n staat van dienst heeft het 'show, don't tell' toch met de paplepel ingegoten gekregen? In technisch opzicht is Meyjes een degelijke regisseur. De in één shot gedraaid opname van het laatste familiediner van de Silversteins zou niet misstaan in een gelikt Hollywooddrama. Zijn acteursregie schiet echter tekort. Terwijl oudgedienden Hans Croiset en Kitty Corbois mogen theateren als in een oorlogsverwerkingsdrama van Frans Weisz, schmiert Daan Schuurmans er op los als een antisemitische schurk uit Baantjer. Monic Hendricx en filmechtgenoot Fedja van Huêt lijken in een andere film te spelen en houden hun spel juist redelijk ingehouden. Tot overmaat van ramp is de film van begin tot eind overgoten met een muzikale drab die de kijkers emotioneel probeert te sturen: fantasiedodende pasta."

Berend Jan Bockting in 'de Volkskrant' van donderdag 29 september 2016: "(...) de meest potsierlijke scène in de film, doet Schuurmans op het kerkhof tegenover een grafsteen zijn motief uit de doeken: 'Ik maak ze kapot. Allemaal. Net zo lang tot ik terugkrijg wat jij van me hebt afgenomen.' Het is verwonderlijk dat niemand zich heeft gerealiseerd dat zo'n moment vol schmierend theaterspel in een modern en serieus bedoeld filmdrama werkt als pure parodie. De held leeft op wanneer regisseur Menno Meyjes zijn beelden laat spreken: tijdens de roeiscène wordt Sara met een zeer ondiepe focus gefilmd, waardoor haar hoofd voortdurend van scherp naar onscherp beweegt. Ditmaal is er geen voice-over die vertelt dat ze zich hier ietwat gedesoriënteerd voelt. Ook fraai is een inbraakscène waarin de identiteit van een man achter het matglas van de voordeur langzaam binnen dezelfde camerabeweging wordt onthuld. Het zijn momenten die aantonen dat het niet nodig is beelden uit te spellen. Helaas zijn die lichtpuntjes te schaars. Het is onbegrijpelijk dat Meyjes, die internationaal furore maakte als scenarist van Steven Spielberg, in zijn eigen films (Het diner, De reünie) zo lomp te werk gaat. De film is volgebouwd met expliciete richtingaanwijzers, handleidingen en voetnoten. De angst niet begrepen te worden houdt De held in een verlammende wurggreep."

Mike Peek in 'Het Parool' van woensdag 28 september 2016: "Als de eerste tien minuten van een film louter bestaan uit joviale begroetingen, geeft dat weinig hoop voor het vervolg. (...) blijkt inderdaad nogal knullig. Zwaar aangezette muziek en misplaatste mooifilmerij moeten verbloemen dat er in de eerste helft weinig voorvalt. (...) DE HELD verklaart iedere emotie minutieus, maar weet er geen enkele voelbaar te maken. Bekwame acteurs schuiven daardoor als hulpeloze trekpoppen over het scherm. Daan Schuurmans heeft een prima bad guy in huis, maar zelfs hij krijgt 'Dit keer neuk ik haar in de kont. Vindt ze leuk' niet dreigend over zijn lippen."

Filmuziek

Merlijn Snitker

Camera

Jeroen de Bruin

Montage

Wouter van Luijn

ProdDesign

Kurt Loyens

Geluid

Peter Warnier

Distributeur

Dutch Filmworks

Bioszalen

62 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer