Helleveeg, De (2016)

Regie

André van Duren

Scenario

André van Duren

Release

24 maart 2016

Producent

Guurtje Buddenberg, Ellen Hoffmann, Matthijs van Heijningen

Links

FT recensie | IMDB

Duur

117 minuten
Filminformatie

Verhaal

In de Helleveeg maken we kennis met Tiny (Hannah Hoekstra), een pittige en imposante verschijning die alle mannen in Brabant gek weet te maken. Haar twaalf jaar jongere neefje Albert (Benja Bruijning) is gefascineerd door zijn bijzondere tante en dol op haar verhalen. Haar ouders (Anneke Blok en Gijs Scholten van Aschat) en haar zus Hanny (Hadewych Minis) maken zich echter zorgen over Tiny. Zal ze ooit de juiste man vinden en zich als een correcte vrouw weten te gedragen? De reden van de moeizame band tussen Tiny en haar familie blijkt echter veel complexer te zijn dan we in eerste instantie kunnen vermoeden.

Cast

Hannah Hoekstra (Tiny), Frank Lammers (Nico van Dartel), Hadewych Minis (Hannt), Benja Bruining (Albert), Robert de Hoog (Koos), Beau Schneider (Henneman), Anneke Blok (oma), Gijs Scholten van Aschat (opa)

Ontstaan

Scenario: André van Duren naar de gelijknamige roman van A.F.Th. van der Heijden uit 2013.

A.F.Th. van der Heijden schreef het boek in vijf weken, André van Duren deed vijf maanden over het script.

Hannah Hoekstra moest als Rotterdamse de Brabantse 'g' en tongval onder de knie krijgen. Hannah is te zien als 14-jarige, maar ook als dame van 69.

Kijkwijzer: 12 jaar (angst, grof taalgebruik).

Omroep Brabant maakte 'Making of De Helleveeg'.

Facts

Opgenomen in de Eindhovense arbeiderswijk Tivoli, waar de schrijver werd geboren.

Pers

Mike Peek in 'Het Parool' van woensdag 23 maart 2016: "(...) In de roman van A.F.Th van der Heijden fungeert Albert (het personage uit zijn cyclus De tandeloze tijd) als protagonist. André van Duren legt het perspectief bij Tiny zelf. Dat werkt prima, vooral doordat Hannah Hoekstra uitdrukkelijk solliciteert naar een Gouden Kalf. Door haar ogen hebben we een prachtig zicht op de benauwende naoorlogse provincie met zijn bekrompen seksuele moraal. Het scenario is echter problematisch. Van Duren heeft het verhaal opgehakt in hoofdstukken die genoemd zijn naar Tiny's leeftijd. Na de tienerjaren gaat het tempo flink omhoog en dan wordt De Helleveeg gaandeweg een slaaf van de plot. Er moet zeer efficiënt informatie of emotie met de kijker worden gedeeld. Dat stoort. Wanneer Albert als twintiger bij zijn tante op bezoek gaat, horen we haar zeggen dat ze een wild dier is dat gewend raakte aan gevangenschap. Het zou zoveel sterker zijn als we die conclusie zélf hadden mogen trekken. En eigenlijk is de plot helemaal niet zo belangrijk. De kracht van De Helleveeg, en zeker van deze filmversie, is de tegendraadse Tiny en de manier waarop ze haar verdriet vormgeeft. Wat de aanleiding is voor dat verdriet, kun je halverwege wel raden maar wordt een uur later pas in flashbacks getoond. Daardoor is er veel ruimte om Hoekstra te bewonderen, die net zo geloofwaardig een 14-jarig meisje speelt als een late zestiger."

Pauline Kleijer in 'de Volkskrant' van donderdag 24 maart 2016: "(...) Los van de plichtmatige voice-over aan het begin en eind van de film (geen Nederlandse productie lijkt zonder te kunnen) gebruikt Van Duren geen verteltrucs. Zijn ambachtelijke, ongekunstelde stijl is charmant en effectief, net als het degelijke acteerwerk en de bescheiden Eindhovense locaties. Tegelijk blijft De helleveeg te schools. Verwijzingen naar Tiny's tragische verleden worden er zo ingehamerd, dat de grote onthulling aan het slot voor niemand een verrassing kan zijn. Zo opzichtig als de make-up die de acteurs moet laten verouderen, zo overactief is ook de sturende toon van het scenario. Van Duren had meer kunnen vertrouwen op het rustig doorsijpelende, gluiperige venijn in zijn familiedrama, in plaats van al zijn kaarten te zetten op een schokkende finale, die nu onvermijdelijk een anticlimax vormt."

Remke de Lange in 'Trouw' van donderdag 24 maart 2016: "(...) Hoekstra is ook in staat om door die harde buitenkant de kwetsbaarheid te laten schemeren die het voor de kijker dragelijk maakt om naar een somber makend gezelschap van hoekige, naargeestige mensen te kijken die alleen met 'houdoe' eventjes aardig klinken. Dat lukt de actrice overigens het beste in de eerste helft van de film - zonder de dikke laag ouderdomsmake-up die geen van de acteurs veel goed doet. Daarbij bedacht Van Duren een effectieve visuele vondst om het familie-epos te verankeren. Om de zowel jaren zien we Tiny, in gezelschap van haar beminde neefje (en op haar 69ste wat bibberig), op zo'n buurtklimrek klauteren (...) Dat maakt Tiny tot verreweg het meest interessante personage in 'De helleveeg'. En toch vraag je je af: waarom zou ik twee uur in haar gezelschap willen verkeren?"

Titelnummer

Diggin' / Kovacs

Camera

Theo Bierkens

Montage

Ad Rietveld

ProdDesign

Alfred Schaaf

Kostuums

Manon Blom

Grime

Ingrid Dorresteijn

Bioszalen

55 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer