History's future (2016)

Regie

Fiona Tan

Scenario

Fiona Tan, Jonathan Romney

Release

24 maart 2016

Producent

Floor Onrust, Olivia Sophie van Leeuwen

Links

FT recensie | IMDB

Duur

95 minuten
Filminformatie

Verhaal

In History's Future (aanvankelijk was de titel Future Histories) draait het om een man die bij een overval zijn geheugen verliest, vervolgens zijn thuis verlaat, en aan een lange reis door Europa begint. Tijdens zijn omzwervingen verwerft MP ('missing person') nieuwe inzichten in de complexiteit van gevoelens die aanwezig zijn in het Europa van de eenentwintigste eeuw.

Cast

Mark O'Halloran (MP), Denis Lavant (lottery ticket seller), Anne Consigny (Caroline), Christos Passalis (Yorgos), Manjinder Virk (Phoebe), Rifka Lodeizen (Anna), Brian Gleeson (driver), Johanna ter Steege (therapist), Selen Savas (Maryam), Jappe Claes (doctor), Michael Pempelforth (doctor), Lisa Mies (nurse), Jakop Ahlbom (night time reveler), Silke Hundertmark (night time reveler), Gwen Langenberg (night time reveler), Yanick Greweldinger (night time reveler)

Ontstaan

Nederlands-Duits-Ierse coproductie.

Opgenomen in oa Beverwijk (ALL SAFE Mini Storage aan de Randweg 53 op 22 augustus 2014).

Speelfilmdebuut van beeldend kunstenaar Fiona Tan, die in 1992 afstudeerde aan de Rietveld Academie, afdeling VAV, en daarna wereldwijd furore maakte met film- en video-installaties die tijd en geschiedenis verkennen. En onze plaats daarin.

De film is gemaakt in het kader van De Verbeelding, een samenwerking tussen het Nederlands Filmfonds en het Mondriaan Fonds die beeldend kunstenaars de mogelijkheid biedt een lowbudgetfilm van speelfilmlengte te realiseren met een filmproducent.

Acteur Mark O'Halloran is Iers. De voertaal op de set was Engels, een beetje Nederlands, Duits en Litouws; het camerateam onder aanvoering van Vladas Naudzius is afkomstig uit Litouwen.

Première was aanvankelijk gepland op 22 oktober 2015.

Kijkwijzer: 12 jaar (drugs, grof taalgebruik, seks).

Pers

Op 'Volkskrant.nl' op 20 januari 2016: "Speelfilm, documentaire, essay, kunstwerk: de ambities van de Nederlandse Fiona Tan (1966), beeldend kunstenaar die vooral bekend is om haar film-, video- en fotowerk, zijn ontembaar in haar lange-filmdebuut. Wat aanvankelijk een conventionele speelfilm lijkt over een man die na een aanval op straat aan een ernstige vorm van geheugenverlies lijdt en door Europa doolt, verglijdt stilaan in een zoektocht van maker én hoofdpersoon naar de staat van ons werelddeel. Concrete documentaire beelden - van rellen in Athene, gedupeerde huizenkopers in Spanje - gaan daarin moeiteloos samen met schilderachtige impressies en poëtische verbeeldingen - een levensgroot poppenhuis in een particulier goederenopslagcomplex. Verbeeldingskracht genoeg, maar door vaak en ingrijpend traditionele filmwetten te ondermijnen, maakt Tan het haarzelf en de toeschouwer niet eenvoudig."

Vamba Sherif op Hivos.nl: "(...) History’s Future van de Nederlandse Fiona Tan is opgebouwd als een theaterstuk, alsof de kijker in de bioscoop, net als David, kijkt naar gebeurtenissen waarbij hij zelf soms betrokken is. Maar het kan ook een metafoor zijn voor Europa. Is Europa, net als David, haar geheugen kwijt? Kan Europa zich in de chaos van het heden, met de opkomst van populisten, de aanwezigheid van vluchtelingen en de onenigheid in de politiek, het verleden soms niet meer herinneren? Een verleden waarin groepen mensen geïsoleerd werden omwille van hun geloof, hun traditie of hun kleur? En is dat geheugenverlies tijdelijk? Want als Europa eenmaal ontwaakt, zou het dan niet te laat kunnen zijn, zoals in het geval van David als hij eindelijk huiswaarts keert om te zien dat zijn huis te koop staat en zijn vrouw is verdergegaan met haar leven? In de chaos die de kijker in History’s future krijgt voorgeschoteld, liggen meer vragen voor het oprapen dan antwoorden. Net als in het Europa van nu."

Joost Broeren in 'Het Parool' van woensdag 23 maart 2016: "Het begint met het eind. Letterlijk: als openingstitel van haar speelfilmdebuut History's future brengt beeldend kunstenaar Fiona Tan in manshoge letters 'The end' in beeld. Samen met de filmtitel vormt het een speelse verwijzing naar het 'end of history' dat de Amerikaanse politiek denker Francis Fukuyama aan het eind van de Koude Oorlog voelde: het eindpunt van de ideologische ontwikkeling van de mensheid en de wereldwijde aanname van de westerse liberale democratie als bestuursvorm. Het liep anders: juist in het Westen schudt de democratie inmiddels op haar grondvesten. Tan neemt in haar film de koortsige hartslag van hedendaags Europa op. Aan de hand van een naamloze man met geheugenverlies (Mark O'Halloran) reist ze kriskras over het continent, langs Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en Ierland. De enige naam die deze man zichzelf kan geven is MP, een afkorting voor missing person. Het is de aanduiding die het formulier van zijn ziekenhuisopname voor hem gebruikt, waarop ook zijn geheugenverlies en andere psychologische problemen worden opgenoemd. We zien flitsen van de vechtpartij die het letsel waarschijnlijk veroorzaakte. Het briefje is de enige solide basis voor een identiteit die MP nog heeft.Hij stuit op allerhande personen: een echtgenote, een oude geliefde en een nieuwe scharrel; filosoferende zwervers, drankzuchtige werklozen en sympathiserende taxichauffeurs. Hij vindt zichzelf telkens opnieuw uit: als verwarde huisman, als vrijgevochten kunstenaar, als cynische zakenman. Hij sluit zichzelf op in een opslagbox vol boeken, kunstwerken en theorieën, in een poging grip op de wereld te krijgen. Zo probeert ook de film ergens grip op te krijgen, wat telkens net buiten bereik blijft. Want wie MP onderweg ook tegenkomt: hijzelf blijft zoek. De film geeft ruimte voor een politieke interpretatie, maar Tan dringt zo'n uitleg niet op. Het fragmentarische fictieverhaal van MP vormt de rode draad, waarmee Tan documentairebeelden van over de hele wereld verweeft. Beelden van protesten, oproer en onheil. Ze lardeert het met verwijzingen naar de literatuur, van Shakespeare tot Pinocchio. Het resultaat is een wervelend filmessay, waarvan de interpretatie sterk in handen van de kijker ligt. Tan deinst ook niet terug voor enige zelfspot: "Ik rotzooi niet met metaforen," bijt een door de Franse acteur Denis Lavant gespeelde zwever MP toe, in een hoogst metaforische scène. Vroeg in de film toont een arts aan dat MP rechts prima functioneert, maar links niet. De film geeft ruimte voor een politieke interpretatie, maar Tan dringt zo'n uitleg niet op. History's Future wil liever complexe vragen stellen dan simplistische antwoorden bieden."

Kevin Toma in 'de Volkskrant' van donderdag 24 maart 2016: "(...) MP, misschien opzettelijk wat stroef vertolkt door Ier Mark O'Halloran, doemt uit die nulstand eerder op als symbool voor het in identiteitscrisis verkerende Westen dan als mens. MP omtvlucht het huiselijke bestaan dat hij leidt met zijn echtgenote (Rifka Lodeizen), en vindt zichzelf gaandeweg steeds opnieuw uit. Nu als dakloze, dan weer als gearriveerde zakenman, en dat zonder enige praktische restrictie. Allerhande artistiekerige of (semi)documentaire beelden proberen het canvas van de film te verbreden. Intussen zwerft hij door Amsterdam, Londen, Athene, Berlijn en nog een handvol steden. Vaak wisselen die plekken zich af per shot, waardoor ze samen één amorfe ruimte gaan vormen: MP is niet alleen niemand, hij is ook nergens. Zijn met afbraakwoningen, opslagloodsen en inwisselbare publieke ruimtes bebouwde niemandsland is het meest geslaagde element van History's Future. Een spookwereld die alleen in deze film als zodanig bestaat, en toch sterk op de onze lijkt. Verder is Tans speelfilmdebuut minder overtuigend. Allerhande artistiekerige of (semi)documentaire beelden proberen het canvas van de film te verbreden: van kinderen dobberend in gigantische zeepbellen en het ondergelopen binnenste van de Costa Concordia, tot dames die de indiaan in zichzelf verkennen. Zulke scènes doen vaak willekeurig, geforceerd, oudbakken of flauw aan. Grootste blunder blijkt het optreden van Frans acteericoon Denis Lavant (Holy Motors): diens blinde, met krassende stem filosoferende loterijverkoper ('Hoop is gewelddadig!') is onverteerbaar pretentieus - en, nog erger, helemaal niet zo komisch als bedoeld. Het tekent een film die de diepte in wil, maar steeds weer struikelt over zijn eigen ambities."

Filmuziek

Ray Harman, Leo Anemaet

Camera

Vladas Naudzius

Montage

Nathalie Alonso Casale

ProdDesign

Patty Groot

Kostuums

Kathy Strachan

Grime

Dorothea Wiedermann

Geluid

Hugo Dijkstal

Distributeur

Cinéart

Bioszalen

9 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer