Grote Zwaen, De (2015)

Regie

Max Porcelijn

Scenario

Max Porcelijn

Release

29 oktober 2015

Producent

Sander Verdonk, Denis Wigman, Noortje Dijkstra

Links

FT recensie | IMDB

Duur

110 minuten
Filminformatie

Verhaal

Het is de jaren ‘90 en de Amsterdamse schrijver Gerard F. Zwaen (Peter van de Witte) zit in een lastig parket, zo vindt hij vooral zelf. Hij ligt in een scheiding, zijn status als schrijver neemt af, zijn laatste novelle ‘De Spin…’ wordt niet serieus genoeg genomen en hij heeft geld nodig. Maar met tegenslagen komen mogelijkheden, zoals zijn boekhouder hem uitlegt. Zwaens leven neemt een wending wanneer hij op een onverwacht en gruwelijk tafereel stuit. De schrijver lijkt er echter een mogelijkheid in te zien… Het duurt dan niet lang voordat Zwaen bezoek begint te krijgen van een reeks kleurrijke figuren. De corrupte FIOD-rechercheur Leon (Ton Kas), drugsimporteur Clyde (Michiel Romeyn) en ... rijksrechercheur Willem (Ruben van der Meer) lijken de schrijver allen ergens van te verdenken. En dan is er ook nog Zwaens nuchtere vriendin Lisa (Anniek Pheifer), een kunstenares die langzaam maar zeker bij de problemen van de schrijver betrokken raakt. De gevolgen van Zwaens handelen lijken de schrijver ongemerkt van de meer aardse naar de grotere en oudere thema’s te leiden…

Cast

Peter van de Witte (Gerard F. Zwaen), Anniek Pheifer (Lisa), Ton Kas (FIOD rechercheur Leon), Ruben van der Meer (rijksrechercheur Willem), Michiel Romeyn (drugsimporteur Clyde), René van 't Hof (Kees), Eva Duijvestein, Kees Hulst, Steef Cuijpers (detective Edgar)

Ontstaan

Kijkwijzer: 12 jaar (grof taalgebruik, geweld).

Pers

Quirijn Foeken op Biosagenda.nl op 26 oktober 2015: "(...) de film heeft een mank ritme. De film wil maar niet op gang komen. Een film als deze zou Zwaen moeten volgen in een situatie die van kwaad tot erger wordt: elke oplossing die hij verzint zorgt voor grotere problemen. Maar nee, de film lijkt na elke scene weer tot stilstand te komen. Het helpt ook niet echt dat hoofdpersonage G.F. Zwaen een pretentieus mannetje is van wie je niet echt gaat houden. Waar Plan C werd gekenmerkt door grappige dialogen voelt dat in De Grote Zwaen vooral stroef aan. Het is gewoonweg niet zo leuk. De scenes tussen Ruben van der Meer en Ton Kas zorgen wel voor mooi spel en mooie scenes maar die kunnen de film niet redden. Na afloop van de film kreeg ik het gevoel dat er genoeg in het vat zat om een goede film mee te maken. Wellicht kan je met het opgenomen materiaal een betere film monteren. Max Porcelijn heeft bewezen dat hij een goede film kan maken: laten we hopen dat zijn derde film beter uitpakt."

André Waardenburg op 'NRC.nl' op 28 oktober 2015: "(...) Net als Plan C is De Grote Zwaen een zwart-komische film die het universum van de Coen-broers verplaatst naar Nederlandse lulligheid, met veel bruine interieurs en ontmoetingen in cafés met gekleurde lichtjes en dik tapijt op tafel. Daar valt veel om te gniffelen, evenals om de gortdroge dialogen. Maar toch beklijft De Grote Zwaen uiteindelijk minder dan Plan C. Het duurt lang voor het verhaal echt op gang komt en tegenover elke sterke scène staat een zwakkere, die de boel nodeloos ophoudt."

Jos van der Burg in 'Het Parool' van 28 oktober 2015: "(...) Kees Prins is geestig als gewichtigdoenerige presentator van een literair tv-programma. DE GROTE ZWAEN snijdt niet diep, en had korter gekund dan 110 minuten, maar Porcelijn bewijst na PLAN C met deze 'Coen brothers light' dat hij een talentvolle leerling is van het Amerikaanse regieduo."

Bor Beekman in 'de Volkskrant' van 29 oktober 2015: "(...) Porcelijn situeert zijn film nadrukkelijk in de jaren negentig en speelt een spel met de sindsdien veranderde perceptie van tijd. Een literaire tv-show waarin Zwaen tot tweemaal toe opdraaft (met Kees Prins als pedante host) is opzettelijk traag: een feilloze, uitgesponnen kopie van zo'n niet meer bestaand praatprogramma. Die bewust wat stokkende verteltrant levert De grote Zwaen ontegenzeglijk iets eigens op, maar gaat bij een speelduur van twee uur wel wat tegenstaan. Vooral als de in genrefilm geoefende kijker sommige wendingen al van ver ziet aankomen. Een troef is Michiel Romeyn, die als misdadiger Clyde elke scène laat opleven. Post-Jiskefetiaans: nog wel grappig, maar ook overtuigend kil; een man die bij elk sociaal contact intimideert. Niet vaak zag de Nederlandse cinema een zo getrouwe verbeelding van een Amsterdamse penoze-don."

Filmuziek

Erik Jan Grob

Camera

Coen Stroeve

Montage

Marc Bechtold

ProdDesign

Genaro Rosato

Geluid

Olivier Pattinama

Distributeur

Just Entertainment

Bioszalen

12 bij première

Kleur

Kleur
Afbeeldingen
Trailer